Zondag 26 april 2026

Vooruit plannen of last minute

Ik had van verschillende teamleden al veel over Luxemburg gehoord, vooral over de mooie wandelingen die je er door de natuur kunt maken. Martijn en ik wandelen allebei graag, dus dat sprak ons meteen aan. Gisteravond had ik online al wat rondgekeken en een paar suggesties met Martijn gedeeld, maar hij wilde het nog even openlaten. Na een smakelijk ontbijt hakten we toch de knoop door: we gingen wandelen in het Mullerthal. Dit gebied staat bekend om zijn lange dagwandelingen, maar gelukkig zijn er ook kortere routes. Martijn wilde liever eerst naar het centrale punt rijden in plaats van direct de route te volgen die ik online had gevonden.

We reden naar het centrale punt in Mullerthal, op ongeveer een uur van ons hotel, dus dat was prima te doen. Eenmaal aangekomen was het wel even zoeken naar een parkeerplek. Het was er megadruk en een groot deel van de parkeerplaatsen werd bezet door Nederlanders. Gelukkig spotte Martijn ergens nog een plekje en konden we de auto toch kwijt. Wandelschoenen aan, rugzak mee en op zoek naar een route. Bij een aantal houten palen stonden verschillende wandelingen aangegeven.

Route 7 – 10 km

Uiteindelijk koos ik voor route 7, een ronde van iets meer dan 10 kilometer. Precies goed voor ons. We gingen op pad en al snel bleek hoe mooi dit gebied is. De route voerde ons door de bossen; soms was het flink steil, maar overal goed te doen. Onderweg zagen we indrukwekkende rotspartijen en op sommige stukken liep het pad zelfs dwars door rotsformaties heen. Het weer was opnieuw prachtig, dus de jassen konden al snel uit. Heerlijk. Op een gegeven moment kruiste de route een punt waar je ook door het water zou kunnen lopen, maar wij kozen toch liever voor de brug. De lente was overal voelbaar en hoorbaar, met vogels die zich de hele wandeling lieten horen. Halverwege werd het ook een stuk drukker, omdat daar een waterval lag. En natuurlijk konden we het niet laten om ook even op de rotsen te klimmen.

Fout in de wegbewijzering

We stapten lekker door en de route stond goed aangegeven met bordjes en markeringen op bomen. Toch merkten we ineens dat we veel sneller dan verwacht weer bij het vertrekpunt uitkwamen. Onze horloges gaven aan dat we nog maar 5 kilometer hadden gewandeld, en dat was toch wel een tegenvaller. We hadden allebei niet het idee dat we bordjes hadden gemist. Misschien was de route tijdelijk ingekort door een blokkade, maar helemaal duidelijk werd het niet. Ik was eerlijk gezegd een beetje teleurgesteld, want ik had me juist verheugd op een langere wandeling. In deze directe omgeving vonden we geen mooie nieuwe route, maar gelukkig is het gebied groot. Via internet vonden we al snel een alternatief, al moesten we daar wel een stukje voor terugrijden.

Wandeling nummer 2: C3

We reden naar het dorpje Consdorf en parkeerden de auto bij een verlaten hotel. In eerste instantie voelde het niet echt alsof hier een wandelroute begon, maar even later vonden we toch het eerste bordje van route C3. Dat bordje stond bij een grote explosief dat hier tijdens de Tweede Wereldoorlog is ingeslagen. Inmiddels is die plek veilig gemaakt en omgevormd tot een monument. De route liep eerst door het dorp en daarna via een smal pad het natuurgebied in. Niet veel later kwamen we bij een grot met de naam Méchelskirch. Martijn klom meteen naar boven; ik twijfelde nog even, maar stond uiteindelijk toch ook in de grot. En toen bleek dat deze wandeling nog verrassender zou worden.

Spleten en kloven

Ik had online gelezen dat een zaklamp handig kon zijn tijdens deze wandeling. Dat nam ik eerlijk gezegd met een korreltje zout, maar al snel bleek dat dat advies helemaal niet overdreven was. De route leidde ons namelijk door smalle spleten en diepe kloven tussen enorme rotsformaties. Sommige doorgangen waren wel 100 meter lang en daar was het echt pikkedonker. We zagen op sommige stukken letterlijk geen hand voor ogen. Gelukkig viel er af en toe wat natuurlijk licht naar binnen. Het was een bijzondere ervaring om door zulke smalle kloven te lopen. Deze wandeling vonden we uiteindelijk misschien zelfs nog leuker dan de eerste. Met 7 kilometer erbij hadden we aan het eind van de dag toch mooi 11 kilometer in de benen.

Tijd voor een museum

Terug bij de auto merkten we dat er nergens in de buurt iets te drinken te krijgen was, dus we moesten weer verder rijden. Gelukkig had ik schone bovenkleding meegenomen, zodat ik me bij de auto even kon opfrissen. We overlegden kort wat we verder wilden doen en toen stelde ik voor om naar een museum in Luxemburg-Stad te gaan. Mijn oog was gevallen op Mudam Luxembourg, oftewel het Museum of Modern Art Luxembourg. Het museum staat op een historische plek waar vroeger een fort stond. De bekende architect I.M. Pei gebruikte elementen uit het oude fort in zijn moderne ontwerp. Hij is ook de architect van de glazen piramide van het Louvre. Ik was nieuwsgierig en Martijn liet zich gelukkig makkelijk overtuigen.

Mudam Luxembourg

Martijn reed ons naar het museum, dat net buiten de oude binnenstad van Luxemburg-Stad ligt. Even later parkeerden we de auto en liepen we richting het gebouw, dat meteen een moderne indruk maakt. Pas toen we de eerste zaal binnenstapten, zagen we echt hoe indrukwekkend groot de ruimte is. Het glazen dak laat enorm veel daglicht binnen; op sommige plekken was het bijna fel aan de ogen. In de zaal stonden werken van de Brits-Japanse kunstenaar Simon Fujiwara. Ik kende hem nog niet, maar zijn werk maakte indruk. Het zijn kunstwerken waar je echt even bij stil moet staan, al is het soms ook behoorlijk abstract. Zo had hij onder meer werk gemaakt rond Anne Frank. Alleen al het museumgebouw zelf was een genot om doorheen te lopen, en onderweg zagen we natuurlijk ook nog werk van andere kunstenaars. Niet alles raakte ons evenveel, maar dat hoort misschien ook wel bij moderne kunst.

Buiten het museum

Het museum is niet heel groot, dus binnen een klein uur hadden we alles gezien en stonden we weer buiten. Mudam ligt op de Kirchberg, en we besloten nog even te kijken wat daar verder te zien was. Even verderop ligt Fort Thüngen, tegenwoordig ook een museum. We bekeken het van buitenaf. Daarnaast zagen we nog een oude vestingmuur en hadden we uitzicht op de binnenstad van Luxemburg. We hadden erheen kunnen lopen, maar dan zouden we later op de avond ook weer terug moeten wandelen over een pad van zo’n 4 kilometer. Daarom besloten we toch liever met de auto naar de stad te gaan.

Genieten op het terras

Na een minuut of vijftien stond de auto weer in de inmiddels vertrouwde parkeergarage en wandelden we terug naar Place d’Armes. Op dit plein hadden we de dag ervoor ook al gezeten, maar nu kozen we voor een ander terras. Tijd voor een witbiertje: ik bestelde een Hoegaarden White. Uiteindelijk kreeg ik een rosévariant, maar ik had geen zin om daar moeilijk over te doen. Het personeel kwam sowieso niet bijzonder gemotiveerd over, iets wat je tegenwoordig helaas wel vaker ziet in de horeca. Martijn hield het deze keer bij alcoholvrij. In de zon was het alsnog heerlijk, en we genoten nog even na van de wandelingen en het museumbezoek.

Pizza eten

Tegen 17.30 uur werd het frisser op het terras en besloten we iets te gaan eten. De kaart van dat restaurant sprak ons niet echt aan, dus we rekenden af en gingen op zoek naar iets anders. Even later stonden we voor een Italiaans restaurant dat afgeladen vol zat. Buiten in de zon was geen plek meer, maar binnen gelukkig wel, en dat vonden we prima. Ondanks de drukte was de sfeer goed. De gastheer sprak uitstekend Engels en had er duidelijk plezier in. Toen Martijn en ik dezelfde pizza wilden bestellen, zei hij lachend dat we dat echt niet konden maken. Hij raadde ons een andere pizza aan, en ik liet me al snel overtuigen. Hij had helemaal gelijk: het smaakte heerlijk. Even later kwam er een Engels echtpaar naast ons zitten. Met een grappige opmerking bracht de gastheer ons met elkaar in gesprek. Niet veel later zaten we gezellig te praten over Nederland. Het echtpaar kwam oorspronkelijk uit Engeland, maar woonde al jaren in Amerika en maakte nu een riviercruise door Europa. Een paar dagen eerder waren ze nog in Nederland geweest, dus natuurlijk kwam Kinderdijk ter sprake. Ook de familie van Martijn kwam nog even voorbij, omdat die uit die omgeving komt. Een mooie afsluiter van deze dag.