Vrijdag 29 september 2023

We verlaten Athene, het is rond 09:00 uur, de laatste resten van de ochtendpits maken wij nog mee. Op een grote rotonde krijgt Martijn het aan de stok met een motorrijder. Hij schreeuwt en wijst er flink op los. Martijn had hem niet gezien, dat is natuurlijk erg vervelend. Sorry meneer de motorrijder.

Wij rijden door, binnen een uurtje zijn wij bij de eerste stop: Het kanaal van Korinthe. Dit kanaal is speciaal uitgegraven om grote boten met vracht sneller op de bestemming te doen krijgen. Heden ten dage is het kanaal te klein voor de grote boten en wordt het nu alleen gebruikt voor pleziervaart. Het is een mooi gezicht dat de wanden aan weerzijden kaarsrecht zijn afgegraven. Het doet mijn denken aan mijn kindertijd als ik op Heerderstrand in het zand schep om zo een ideale vaargeul te maken om het water erdoor te doen leiden. We drinken een koffietje bij een lokaal café waarbij het personeel snel kan schakelen als er weer een bus met toeristen aan komt rijden.

Onze volgende stop is bij oud Korinthe, hier is ook weer veel te zien, soms moet je wel even op weg worden geholpen omdat de ruïnes voor ons gevoel door elkaar liggen. Deze oude stad is ook bekend door de apostel Paulus, die het geloof naar Europa heeft gebracht, hij heeft een aantal brieven aan de inwoners van Korinthe geschreven. Vaak kun je met een beetje verbeelding wel zien hoe deze stad in die tijd eruit zou hebben gezien. Te beginnen met een mooie tempel, winkeltjes in de winkelstraat, een badhuis en daarom heen de huizen. Wij lopen er lekker rond en zien al dat moois. In het naastgelegen museum kun je verschillende mooie topstukken zie, die allemaal zijn gevonden tijdens verschillende opgravingen in deze stad. Deze gehele collectie is tijdens een inbraak volledig meegenomen door dieven maar gelukkig met de hulp van de FBI is alles in 2001 weer teruggekomen naar dit museum.

De reis wordt vervolgd reis, Martijn heeft een andere historische punt gevonden, het lukt ons niet om er rechtstreeks met de auto te komen. We gaan het laatste stuk lopen en daar gaat het mis. We lopen op de stoep, er hangt een boom over de stoep heen, ik stap op de straat om de boom te ontwijken. De stoepen zijn in Griekenland een stuk hoger vergeleken in Nederland, ik denk dat ik er al ben. Maar dat blijkt niet zo te zijn, ik val en probeer de val te breken maar dat gaat mis. Ik val op mijn schouder en zie sterretjes. Martijn blijft zoals altijd rustig en geeft mijn aanwijzingen. Ik roep dat er iets gebroken is maar ik kan alles wel bewegen. We besluiten om door te rijden naar onze volgende stop.

Bij een supermarkt koopt Martijn wat brood en water, daarmee koel ik mijn arm. We rijden door een prachtig gebied met mooie uitzichten over verschillende baaien, afgewisseld met groene stukken olijfbomen. Het zijn prachtige bomen om te zien, de boomstam sterk en lomp. Maar de bladeren zijn klein van stuk maar ook zeer sterk.

We rijden een uurtje door dit prachtige gebied en dan komen wij aan Epidauros. Hier is het grootste openluchttheater van Griekenland met 14.000 zitplaatsen. Ik heb besloten om alleen maar te filmen met de GoPro, Martijn wil wel foto’s maken. Naast het theater is hier ook een archeologisch veld met oude tempels en gebouwen. We lopen er doorheen, het blijf bijzonder om te zien dat hier duizend jaren geleden mensen hebben geleefd.

Martijn gaat weer achter het stuur zitten en brengt ons een uurtje later in de badplaats Tolo. Het ziet er gezellig uit, een smal straatje met aan weerszijden winkeltjes en restaurants. We checken in bij ons hotel, het hotel ligt echt aan het water. Het terras ziet er aantrekkelijk uit. Op de kamer kom ik even tot rust en voel ik nog eens aan mijn bovenarm. Daar schrik ik wel van: mijn bovenarm is echt dik geworden, je kunt het zelfs met T-shirt aan, het verschil tussen mijn beide bovenarmen zien. De pijn blijft ook aanhouden. Martijn twijfelt niet en besluit dat er actie nodig is.

Wij lopen naar de receptie van het hotel, de vrouw van de receptie begrijpt al snel onze bezorgdheid als ze naar mijn beiden bovenarmen kijkt. De lokale huisarts wordt gebeld maar die heeft geen zin om naar mijn arm te kijken omdat er vanavond in Tolo een soort feestavond is. De vrouw van de receptie belt naar een ziekenhuis in een stadje verderop. Dat ziekenhuis is vanavond open voor spoedgevallen. Dus wij rijden naar het lokale ziekenhuis dat ligt in Argos. Deze kleine stad ligt 30 minuten rijden vanaf ons hotel. Ik heb contact gelegd met mijn zorgverzekering en die verwacht geen problemen omdat het in Europa is en het ziekenhuis is geen particulier ziekenhuis.

Op het moment dat wij het ziekenhuis binnenstappen, stappen wij echt een andere wereld binnen. Een wereld die echt wel 20 jaar teruggaat. Er is een wachtkamer, twee klapdeuren, een aanmeldbalie en een beveiligingsbeambte. Er zitten al verschillende mensen in de wachtkamer, de beveiligingsbeambte doet de eerste intake en verwijst daarna door de aanmeldbalie. Ik krijg van de persoon achter de aanmeldbalie een brief met mijn gegevens. Deze brief moet ik vervolgens aan een broeder die achter de klapdeuren werkt afgeven. En dan begint het lange wachten, ondertussen lopen de mensen in en uit. Mensen gaan van links naar rechts, het lijkt wel een soort van klucht met die klapdeuren. Mensen lopen ook naar een andere afdeling, later blijkt dat dit de röntgenafdeling te zijn en komen dan terug en gaan weer verhaal halen bij de artsen. Ik ben eindelijk na 2 uur wachten aan de beurt. Ik zie een grote behandelkamer met een computer die nog op Windows XP draait… mijn naam wordt in een groot boek geschreven. Er zit een dokter aan een tafel samen met een zuster. Beiden kunnen slecht Engels, maar ik moet een röntgenfoto laten maken in de kelder. Wij gaan op zoek naar de röntgenafdeling met wat hulp van mensen die er zitten weten wij de juiste afdeling te vinden.

Er worden twee röntgenfoto’s gemaakt en even later krijg ik een cd-rom in mijn handen gedrukt. Daarmee gaan wij weer naar boven en ik mag ook direct door de klapdeuren de behandelkamer in lopen. Daar ligt ondertussen een man op een bed. Ik geef de cd-rom aan de zuster en die drukt de cd-rom in een speler. Klikt een aantal keer en daar verschijnen twee foto’s van mij bovenlichaam. De vrouw kijkt en roept de naam van een collega maar die reageert niet. Wij moeten weer in de wachtkamer plaats nemen.

30 minuten later worden wij weer de behandelkamer in geroepen daar staat een nieuwe dokter voor ons, die wel goed Engels spreekt. Hij vertelt ons: mijn schouder is gebroken. Ik heb twee keuzes:
Optie1: zes weken rust houden
Optie 2: operatie in Nederland, waarbij er pennen in de schouder worden gezet.

Ik kies ervoor om zes weken rust te houden, dat voelt voor nu beter omdat het een natuurlijk herstel zal zijn en wij kunnen de rondreis door Griekenland afronden. Ik krijg advies qua pijnmedicatie en welke stappen ik moet gaan zetten als ik weer terug ben in Nederland. Ook krijg ik advies hoe ik moet gaan slapen. Gelukkig zijn wij nog zo slim om de cd-rom mee te vragen, zodat de dokter in Nederland kan zien hoe de breuk van dag 1 eruit zag. Tja een gebroken schouder, het voelt goed om te weten wat het nu is maar onze vakantie loopt letterlijk en figuurlijk wel een deuk op. Onderweg naar het hotel bespreken wij hoe wij de reis gaan voortzetten. Gelukkig is Martijn bereid om de rest van de reis volledig te rijden en mochten het echt niet gaan dan kunnen wij altijd nog besluiten om terug te gaan naar Nederland.

Rond 21:30 uur komen weer terug bij het hotel, de vriendelijke vrouw bij receptie veert meteen op als zij ons binnen ziet komen. Belangstellend vertellen wij haar de uitkomst van ons bezoek aan het ziekenhuis. Zij kijkt pijnlijk en wenst mij maar ook Martijn beterschap toe. Gelukkig kunnen wij eindelijk wat gaan eten, in het restaurant van het hotel. Dan smaakt een biertje toch extra lekker.

*Deze pagina is later online gezet.