Zaterdag, 4 oktober 2025

Bezoek Machu Picchu – Cusco Reisafstand 460 km

Voor de wekker wakker.

Als ik wakker word, voel ik meteen dat het nog erg vroeg is. De klok bevestigt dat gevoel: 04:30 uur. Eigenlijk verbaast het me niet. Mijn longen hebben het zwaar door de hoogte en de vochtige kamer. De ramen zijn helemaal beslagen en de druppels glijden langzaam naar beneden. Een raam openzetten is ’s nachts helaas geen optie vanwege de muggen. Zoals ik gisteren al schreef: dit is zonder twijfel de minste kamer van deze reis.

Even later gaat de wekker echt af. Martijn besluit eerst te gaan douchen en ik volg kort daarna. Een verfrissende start van de dag is het allerminst. De douchekop spuit met kracht water alle kanten op, zelfs aan de bovenkant komt een stevige straal naar buiten. Maar goed, het past eigenlijk wel bij dit hotel. Ook het ontbijt is weinig bijzonder. Ik houd het bij wat toast met jam, en daarmee is de maaltijd voor mij wel compleet.

Onderweg naar Machu Picchu

Om 06:45 uur worden we opgehaald door twee lokale gidsen. Te voet lopen we naar Aguas Calientes, waar in de verte de lange rij voor de busjes naar Machu Picchu al zichtbaar is. Per dag worden er maar een beperkt aantal toegangskaarten verkocht, afhankelijk van het seizoen zo’n 4.500 tot 5.600. Gelukkig zijn onze tickets al geregeld, of beter gezegd: Fox heeft dat voor ons gedaan. Dat is toch een groot voordeel van reizen met een organisatie.

Onduidelijkheid vooraf

Terwijl we in de rij wachten tot de busjes ons naar de ingang van Machu Picchu zullen brengen, dwalen mijn gedachten even af naar het begin van deze reis. Toen was het nog maar de vraag of Machu Picchu überhaupt open zou zijn. De lokale bevolking lag overhoop met de regionale en landelijke overheid over de verdeling van de opbrengsten van de toegangskaarten. Uiteindelijk draait het toch vaak om geld: wie krijgt wat en wie beslist daarover? Gelukkig is het conflict opgelost en kunnen wij deze bijzondere plek vandaag gewoon bezoeken.

Busrit naar boven

Aguas Calientes ligt lager dan Machu Picchu, dus al snel begint de klim omhoog. Zodra de bussen arriveren, ontstaat er een behoorlijke chaos van mensen met kaartjes die allemaal tegelijk willen instappen. Uiteindelijk vind ik een plek in de bus, met een van de lokale gidsen naast me. Hij zegt geen woord; vermoedelijk moet hij zelf ook nog een beetje wakker worden. De rit omhoog is prachtig. In scherpe bochten slingeren we naar boven, met uitzicht op het groene tropische regenwoud dat zich ver onder ons uitstrekt. Na ongeveer 25 minuten zijn we boven. Snel stappen we uit en zoeken we de rest van de groep op. Bij de ingang is het al enorm druk. In alle hectiek laat een reisgenoot een dure cameralens vallen. Het geluid van brekend glas is meteen hoorbaar. Gelukkig blijkt alleen zijn voorzetlens kapot te zijn. Gezien de waarde van de lens heeft hij echt enorm geluk gehad.

Wandelen in Machu Picchu

Onze groep wordt in tweeën gesplitst en elke helft krijgt een eigen lokale gids. Onder zijn begeleiding beginnen we aan de rondleiding door Machu Picchu. Wij volgen circuit 2, de klassieke route langs de bekendste hoogtepunten van de Inca-stad, inclusief het beroemde panoramapunt met uitzicht over de hele citadel. Alleen dat vooruitzicht maakt me al nieuwsgierig. Ik wilde al zo lang naar Peru, dus ik ben ontzettend blij dat het weer meewerkt en ik dit iconische uitzicht eindelijk met eigen ogen ga zien.

Genieten en onder de indruk

Langzaam lopen we de trap op, stap voor stap, mede door de drukte. Veel mensen hebben zichtbaar last van de inspanning op deze hoogte en moeten regelmatig op adem komen. Zelf heb ik daar op dat moment gelukkig weinig last van. In de verte verschijnen al de contouren van Machu Picchu. Daar ligt de stad, tegen de hoge berghelling aan, precies zoals ik haar zo vaak op foto’s heb gezien en nu eindelijk voor het eerst in het echt. Het maakt me stil. Ik ben oprecht onder de indruk. Het is bijzonder om een van de zeven nieuwe wereldwonderen met eigen ogen te aanschouwen. Werkelijk prachtig.

Foto’s maken

Lang stilstaan bij dat moment zit er helaas niet in. De drukte van mensen die allemaal die ene beroemde foto van het panorama willen maken, laat daar weinig ruimte voor. Martijn en ik maken snel een paar selfies en gelukkig is een reisgenoot zo vriendelijk om ook nog een foto van ons samen te maken. Even later maken we op een andere plek met de hele groep nog een groepsfoto.

Rondleiding vervolgen

Daarna vervolgen we de rondleiding met de lokale gids. Hij doet zichtbaar zijn best, maar zijn manier van vertellen weet me helaas niet echt mee te nemen. Ook andere reisgenoten ervaren dat zo. Toch blijft de plek zelf indrukwekkend genoeg. Machu Picchu werd in de 15e eeuw gebouwd in opdracht van de Inca-heerser Pachacuti, waarschijnlijk als koninklijk domein en spiritueel toevluchtsoord. Doordat de Spanjaarden deze stad nooit hebben ontdekt, is alles opmerkelijk goed bewaard gebleven. Het was bovendien geen dichtbevolkte stad, maar eerder een plek voor ceremonies en tijdelijk verblijf. Op het hoogtepunt leefden hier naar schatting tussen de 300 en 1000 mensen. Overal zien we de beroemde terrassen waar de Inca’s gewassen verbouwden, evenals tempels en andere stenen bouwwerken. Na de val van het Incarijk raakte Machu Picchu verlaten, totdat Hiram Bingham de stad in 1911 opnieuw onder de aandacht bracht.

Temperatuur

Machu Picchu ligt op 2.430 meter hoogte, en ook vandaag is dat goed merkbaar. De zon brandt fel op de open ruïnes. De gebouwen hebben geen daken meer, waardoor er nauwelijks schaduw of beschutting is. Een reisgenoot krijgt het zwaar en lijkt last te hebben van een zonnesteek. Martijn heeft het ook moeilijk; zijn lichaam voert de warmte slecht af. Omdat ik dat weet, let ik er extra op dat hij genoeg drinkt en zijn eigen tempo kan aanhouden. Gelukkig lukt het hem om de volledige rondleiding af te maken.

Rond 11:00 uur komt de rondleiding ten einde. We hebben allemaal intens genoten van deze indrukwekkende ochtend. En voor mij voelt het extra bijzonder: eindelijk heb ik Machu Picchu bezocht.

Terug in Aguas Calientes

Iedereen keert in zijn eigen tempo terug naar Aguas Calientes; wij nemen vrij snel de bus naar beneden. Erik en Max zitten bij ons in de bus. Eenmaal terug zoeken we al snel een café op. Tijd voor koffie en iets lekkers om even bij te komen. Terwijl we daar zitten, zien we dat de rij met nieuwe bezoekers die nog naar Machu Picchu willen nog altijd nauwelijks korter is geworden.

Lunchen

Via de groepsapp komt het voorstel voorbij om nog een warme lunch te nemen, omdat we vanavond laat in het hotel zullen aankomen. Martijn en ik besluiten aan te haken en niet veel later zitten we met een groep van veertien mensen in een restaurant voor een smakelijke maaltijd. Martijn kiest een salade, terwijl ik voor biefstuk met tagliatelle ga. Het smaakt uitstekend en het is bovendien een flink bord vol.

Reizen met de trein

Om 15:20 uur vertrekt de trein uit Aguas Calientes en zitten we opnieuw in de panoramatrein. Ook ons reisgezelschap is hetzelfde als op de heenweg: Rob en Mirjam reizen weer met ons mee. Het is prettig gezelschap en al snel staan de biertjes op tafel. De sfeer is ontspannen, al hebben we nog een flinke rit voor de boeg. In totaal zitten we zo’n drieënhalf uur in de trein. Op de terugweg schudt de trein bovendien een stuk heviger dan eerder, waardoor je je goed aan de stoelen moet vasthouden als je naar het toilet loopt.

Langzaam laten we het regenwoud achter ons en maken de groene hellingen plaats voor bergen met veel minder begroeiing. De temperatuur in de trein blijft lastig: het ene moment zitten we met onze jas aan, even later trekken we die weer uit omdat het te warm wordt. Achter in de coupé wordt een groep dames gaandeweg steeds luidruchtiger; het begint bijna op een kippenhok te lijken. Op een gegeven moment zeggen we er als groep iets van, en gelukkig wordt het daarna iets rustiger. Ondertussen hebben Mirjam, Rob, Martijn en ik het juist erg gezellig. Er komt een zak honingdrop uit onze tas tevoorschijn en Martijn deelt gul uit. Erik, onze reisbegeleider, geniet zichtbaar van die dropjes; hij is al een tijd niet meer in Nederland geweest.

Laatste stukje met de bus

Rond 20:00 uur rijden we het station binnen. We stappen uit de trein en lopen vrijwel direct door naar de bus die buiten al op ons staat te wachten. Daarmee leggen we het laatste deel van de reis af. Intussen stijgen we opnieuw, want Cusco ligt op 3500 meter hoogte. Om 21:00 uur komen we aan bij het hotel, hetzelfde hotel waar we een paar nachten eerder ook verbleven. Op onze kamer staat de koffer al klaar, een klein maar heerlijk gevoel van luxe. We nemen nog een fijne douche en vallen daarna moe maar voldaan in slaap, met in ons hoofd de beelden van een prachtige dag.