Zondag 27 oktober 2024

Sukhothai – River Kwai

Om 06:00 uur wandelen wij door de prachtig aangelegde tuin met de vele vijvers; de geluiden van de dieren worden steeds luider. In de huisjes van onze medereizigers brandt ook al licht: iedereen is keurig op tijd gewekt door de wake-upcall. Vandaag zijn wij als eersten bij de ontbijtzaal. Het smaakt ons prima, vooral de toast met een vers bereide gevulde omelet.

Reizen met de bus

We stappen op tijd in onze busjes, want vandaag is de langste reisdag; we gaan 450 km afleggen. Dus laten wij het mooie hotel achter ons en laten we ons verrassen door waar we vanavond zullen slapen. Natuurlijk weten we welk hotel het is en ik heb vooraf de hotels bekeken, maar plaatjes zeggen mij meestal niet zoveel.

Ongeluk

Het reizen met de busjes verloopt goed. Inmiddels is er een vaste indeling ontstaan qua verdeling van de busjes onder de reisgenoten, wat prima werkt. Iedereen kan goed met elkaar opschieten. Natuurlijk zien wij onderweg veel, maar ook vandaag kan ik mijn ogen niet altijd openhouden. Op een gegeven moment schrik ik wakker: onze chauffeur moet hard remmen omdat er een ongeluk is gebeurd. Gelukkig remt hij, net als de chauffeur van het andere busje, op tijd en rijden wij langs een gecrashte vrachtwagen die in de berm terecht is gekomen.

Bananenmarkt en bloementuin

Onderweg zien wij verschillende soorten marktkraampjes, meestal vier à zes kramen bij elkaar. Ze verkopen allemaal hetzelfde product – vaak fruit. Wij stoppen bij een bananenmarkt, waar ze verse bananen en bananenproducten verkopen zoals gedroogde bananen. We vinden hier nog een leuk souvenir voor de kerstboom: een sleutelhanger in de vorm van een trosje bananen. Daarna rijden we verder en komen rond lunchtijd aan bij een bijzonder restaurant. Dit restaurant ligt in een prachtig aangelegde tuin vol bloemen en beelden; een ware oase van rust waar we genieten van een smakelijke lunch.

Kanchanaburi

Na een uurtje vervolgen wij onze reis en halverwege de middag komen we aan bij de stad met de moeilijk uitspreekbare naam: Kanchanaburi. Dit is de provinciehoofdstad van het district Kanchanaburi. De stad ligt aan de samenvloeiing van twee rivieren: Khwae Yai en Khwae Noi, samen de rivier Mae Klong vormend. Veel mensen zullen deze rivier beter herkennen als de River Kwai. Tijdens de Tweede Wereldoorlog is over deze rivier een brug gebouwd door duizenden krijgsgevangenen, als onderdeel van de 414 km lange Thai-Birmaspoorlijn. Helaas zijn er veel krijgsgevangenen bij het aanleggen van de spoorlijn overleden. Voordat wij naar deze brug gaan, maken we een stop bij het Thai-Birma Spoorlijnmuseum.

Museum

Het museum oogt wat verouderd, maar vertelt op een eenvoudige manier de geschiedenis van de aanleg van de Thai-Birma-spoorlijn. De Japanse bezetter had een spoorlijn nodig als veiligere bevoorradingsroute tussen Birma en Thailand. Omdat de route door ruig, bergachtig gebied liep, was de aanleg van deze spoorlijn een enorme opgave, vooral vanwege het tropische klimaat. Toch werd de spoorlijn aangelegd door circa 60.000 krijgsgevangenen — Britten, Australiërs en Nederlanders — én 260.000 Aziatische burgers. Van de krijgsgevangenen kwamen 15.000 mensen om het leven, en onder de burgers zelfs 100.000. De spoorlijn werd in slechts twee jaar gebouwd. Het hoge aantal slachtoffers is niet verwonderlijk: er werd vooral met de hand gewerkt en de omstandigheden waren erbarmelijk.

Begraafplaats

Naast het museum ligt een erebegraafplaats, waar zo’n 7.000 overleden krijgsgevangenen rusten, onder wie 3.000 Nederlanders. Het is een vreemd gevoel om tussen deze graven te lopen en zoveel Nederlandse namen te zien. Het grote aantal graven maakt diepe indruk; het moet een hel zijn geweest om hier te moeten werken. De begraafplaats is uitstekend onderhouden, wat getuigt van respect voor de slachtoffers.

De brug over de River Kwai

We stappen weer in onze busjes en rijden kort naar de River Kwai, waar de bekende brug ligt die ook centraal staat in de film “The Bridge on the River Kwai” uit 1957 — een film die zeven Oscars won. De bijbehorende muziek, “The River Kwai March,” is vooral bekend vanwege het fluitmotief dat de gevangenen in de film fluiten wanneer ze het kamp binnenlopen; dit klinkt ook in mijn video.

Op de brug is het aardig druk met toeristen, en er wordt op dat moment een nieuwe verflaag aangebracht. De brug oogt oud en je moet goed opletten waar je loopt, want je ziet het water onder je stromen. Ik loop de hele brug over, op zoek naar een fotomoment zonder al te veel mensen in beeld. Helaas blijft het druk. Zeker als de trein nadert: het fluitsignaal klinkt, en iedereen moet van het spoor af. Gelukkig zijn er nisjes in de brug gemaakt waar je kunt staan; de trein rijdt langzaam en passeert op slechts een paar centimeter afstand. Dat is een bijzondere ervaring.

Hotel aan de rivier

Vol van indrukken stappen we opnieuw in de busjes en rijden naar het hotel. We komen als de avond valt aan, maar het voelt direct als een prima plek. Het hotel ligt aan een rivier — mogelijk de River Kwai, al ben ik dat even vergeten. Na een snelle check-in is het tijd voor een drankje. In de bar met uitzicht over het water proosten we op deze dag. Langzaam druppelen de andere reisgenoten binnen; het wordt een gezellige boel en de verschillende cocktails worden enthousiast uitgeprobeerd. We besluiten vanavond met z’n negenen à la carte te eten. Het eten smaakt heerlijk en als groep hebben we enorm veel plezier. We genieten volop — samen en van elkaar.

*Dit bericht is online geplaatst op 17-08-2025