Maandag 28 oktober 2024

De wekker ging vandaag iets minder vroeg, maar om 06.45 uur zaten wij alweer aan het ontbijt. Het ontbijt werd geserveerd in een soort open restaurant-overkapping. De zijkanten van het restaurant waren open en gaven een mooi uitzicht op de tuin en het zwembad. Het personeel blijft hier ook erg vriendelijk; ondanks dat er veel mensen naar Thailand komen voor hun vakantie, blijft de Thaise bevolking oprecht geïnteresseerd in jou.

Onderweg naar de watervallen

Om 07.30 uur rijden wij weg bij ons hotel. Vandaag hebben wij twee excursies op het programma staan. Martijn en ik verdelen onszelf over de twee busjes, zo spreken wij nog andere medereizigers van deze reis. Eerst rijden wij een uurtje met de busjes door het Thaise land. Zo rijden wij door een gebied waar de olifanten nog vrij kunnen lopen. Deze olifanten hebben de mogelijkheid om tussen Thailand en Myanmar te trekken. Langs de weg staan verschillende borden om ons te waarschuwen voor deze olifanten. Helaas voor ons hebben we geen olifant gezien.

Ik praat met Koen, onze reisbegeleider, over het leven in Thailand en ik laat mijn medereizigers ervaren wat de kracht van AI kan betekenen op het gebied van fotobewerking. Mensen uit de groep en ikzelf vonden het gisteren nogal druk op de brug om leuke foto’s te maken. Tegenwoordig kun je met AI een foto bewerken zodat je mensen of voorwerpen kunt laten verdwijnen en dat AI de foto herstelt, zodat er geen rare plekken op de foto achterblijven. Dat blijft leuk aan reizen in een groep, iedereen heeft andere interesses. Om 08.45 uur komen wij aan bij de watervallen van Erawan.

Watervallen van Erawan

Erawan staat bekend om zijn watervallen; er zijn zeven watervallen op verschillende niveaus. Wij lopen van de parkeerplaats naar de watervallen; de eerste twee bereiken wij na een korte wandeling van tien minuten. Het is nog rustig in dit natuurpark, wij zijn de eerste bezoekers van deze dag. Bij het uitgiftepunt van de zwemvesten hebben wij nog voldoende keuze; het dragen van deze zwemvesten is verplicht. Martijn besluit om bij waterval twee het water in te gaan, samen met vijf anderen uit de groep.

Ik besluit samen met Anne en Bryan (twee andere reisgenoten) om alle zeven watervallen te gaan bezoeken. Volgens Koen, onze reisleider, is het best een pittige beklimming die wel een uurtje kan duren. Wij laten ons niet uit het veld slaan en gaan op pad. Al snel zien wij waterval drie en vier; beide zien er weer prachtig uit. Waterval vier is zelfs geschikt om als glijbaan te gebruiken, maar eerst willen we naar de hoogste waterval (nummer zeven), oftewel de top. Om bij waterval vijf en zes te komen moet er al iets meer worden geklommen. Als wij bij waterval zes uitkomen, zijn wij alle drie zwaar onder de indruk. Het is een brede waterval met meerdere stroomversnellingen.

Wij blijven genieten, ondanks dat wij alle drie zwaar aan het zweten zijn door de klim naar boven. Het is warm en de luchtvochtigheid is hoog, rond de 90%. Bij de laatste klim naar waterval zeven lopen wij al voor op het schema van Koen. De laatste klim is best pittig; er zijn veel trappen, smalle paadjes door bamboebossen en soms moeten wij zelfs door het water heen lopen. Maar uiteindelijk bereiken wij de top en het uitzicht is fantastisch. Alle drie genieten wij en stiekem zijn wij ook een beetje trots op onszelf.

Terug naar waterval twee

Omdat wij de eersten van de dag zijn die bij waterval zeven aankomen, is het lastig in te schatten waar je het water in kunt. Het is natuurlijk geen zwembad; alles is door de natuur zelf gevormd. Wij willen geen onnodig risico nemen en besluiten om te gaan zwemmen bij waterval twee, samen met de overige reisgenoten. De afdaling naar beneden wordt ingezet en is soms ook best pittig. Goed vasthouden aan de takken van bomen. Het aantal bezoekers dat naar boven gaat neemt toe. Wij hadden het geluk dat wij de watervallen zonder andere bezoekers op de foto konden zetten. Rond 10.30 uur komen wij zonder vallen bij waterval twee aan. We zien de andere reisgenoten al lekker dobberen in het water met hun zwemvest aan.

Wij gaan er gauw bij, lekker afkoelen. Het water is heerlijk en de waterval op de achtergrond maakt het helemaal compleet. In het water zwemmen ook vissen, vooral de kleine visjes komen op je af. Zij kunnen “bijten” en dat voelt heel gek. Ze maken je huid weer schoon. Na een klein half uur is het dobberen voorbij, want wij moeten weer door naar onze volgende stop. Ik had voordat ik het water inging een aantal kleren in de zon gelegd, maar helaas zijn deze nog niet droog. Gelukkig zijn er kleedhokjes, dus ik kan mijn zwembroek verwisselen voor een korte broek die ik alvast had meegenomen. Gelukkig heb ik wel een schoon T-shirt meegenomen, maar die ligt nog in de bus. Die trek ik snel aan als wij bij de busjes aankomen.

Lunch bij het laatste station

Na de kledingwissel stappen wij de bus weer in. Na een klein uurtje rijden, stoppen wij bij een restaurantje dat Koen en Jonny hebben uitgezocht. Het eten smaakt weer goed. Ook deze keer komen er vier verschillende gerechten op tafel; deze delen wij met elkaar en een grote schep rijst maakt het af. Het concept is simpel maar erg smakelijk. Het restaurantje ligt aan een spoorlijn, die hier haar laatste stationnetje van deze treinlijn heeft staan. Hier staan ook wat oude treinwagons, die wij van binnen mogen bekijken. Reizen met deze treinen gebeurt nog steeds, maar het ontbreekt aan comfort.

Hellfire Pass

Gisteren waren wij bij de brug over de River Kwai en de begraafplaats waar veel Nederlanders liggen die zijn gestorven tijdens het aanleggen van de Thai-Birmaspoorlijn. Onze volgende stop laat zien waarom het zo zwaar was om deze spoorlijn aan te leggen. We zijn nu bij Hellfire Pass aangekomen. Eerst lopen wij het museum in. Hier krijgen wij een koptelefoon en een kastje voor de audiotour, met uitleg over deze Hellfire Pass. Terwijl wij naar buiten lopen, krijgen wij via de koptelefoon uitleg over de Hellfire Pass. We gaan via een lange trap naar beneden, richting het gedeelte waar de krijgsgevangenen de spoorlijn hebben aangelegd. De omgeving waar we lopen is prachtig; het is een soort oerwoud met veel bomen en vergezichten. Alleen de grond waar wij op lopen is een gedeelte van een bergrots/wand; de spoorlijn is uitgehouwen uit deze wand. De wand moet keihard zijn geweest en met mensenhanden is er een kloof gemaakt zodat de trein erdoorheen kon rijden. Wij voelden de zon al branden op ons, laat staan dat je hier moest werken. De naam Hellfire Pass… zegt meer dan genoeg en de dood was hier nooit ver weg. In en rond de kloof zijn vlaggetjes geprikt van de verschillende landen waar de krijgsgevangenen vandaan kwamen.

Relaxen bij het hotel

Vol met indrukken laten wij de Hellfire Pass achter ons. Dat is ook reizen… je moet altijd weer door naar het volgende en dat is ook goed. Maar soms krijg je niet voldoende tijd om alle indrukken een plekje te geven. Maar Martijn zou dan zeggen… “niet te lang bij stilstaan en weer door.”

En dat doen wij ook… in het hotel ben ik bezig met een wasrek om alle zwemspullen weer droog te krijgen. Want buiten drogen is altijd lastig met een hoge luchtvochtigheid, dus dan maar binnen met de airco aan. Dat komt mooi uit, want het is tijd voor een biertje bij de bar in het hotel. Wij blijven genieten van het uitzicht over de Kwai. Ook deze keer eten wij als groep samen, wij nemen de dag door en daar horen ook cocktails bij. Wij proosten op een mooie dag!

*Dit bericht is op 17-08-2025 online geplaatst