Ica – Nazca, Reisafstand 130 km

Donderdag, 25 september 2025

Onze ochtend begint vandaag gewoon om 06:00 uur, het voelt bijna als uitslapen. Eerst lekker ontbeten en daarna uitgecheckt. Vervolgens een reisgenoot gefeliciteerd met haar verjaardag, zij is de eerste in onze groep. Ik ben nieuwsgierig wie er nog meer jarig zal zijn deze vakantie. Om 07:30 uur rijdt de bus weg uit Ica. In principe hebben wij een korte reisdag van ongeveer 130 km, maar we hebben wel een aantal stops gepland staan.

Drukte op de weg

De Pan-American Highway is vandaag erg druk, totaal anders dan gisteren. Ook is het landschap anders, wat het natuurlijk leuk maakt. Erik vertelt hoe hij Peru elk jaar ziet veranderen als land. Dat er meer mensen zijn komen wonen en dat Peru een stabiele factor is tussen de omliggende landen, maar dat kan ook zo maar weer veranderen.

Inca-hoofd in de rotsen

Onze eerste stop is bij een rotswand waar op een natuurlijke wijze een gezicht is gevormd, het gaat om het gezicht van een Inca-man. Mooi om te zien. We rijden weer door en komen het Nazca-gebied binnen. In dit gebied hebben de Inca’s geleefd en dat kun je overal zien, want hier zijn overal figuren te zien, vaak metershoge figuren van dieren. Je kunt ze zien op rotswanden en op de grond. Even later wijst Erik op een figuur die te zien is op een berghelling.

Uitkijktoren

De tweede stop van vandaag is meteen ook een leuke, want dan krijgen wij meer te zien van de figuren die hier in dit gebied voorkomen. Als ik uitgestapt ben, zie ik een 15 meter hoge toren staan, deze toren staat aan de Pan-American Highway. Ik kijk om mij heen en zie bergen en daarvoor een grote zandvlakte. Ik praat mezelf wat moed in en begin aan de klim naar boven. Gelukkig is deze uitkijktoren relatief nieuw en erg solide. Maar als ik boven sta, voel ik de toren wel wat bewegen door de wind. Het uitzicht maakt het echter goed en doet mijn hoogtevrees wat vergeten. Op de grond zie ik drie metershoge figuren liggen: een salamander, een boom en een knaagdier. Het is bijzonder om te zien.

Nazca-lijnen

Deze figuren zijn rond 1927 pas ontdekt en toen was deze weg al aangelegd en heeft de staart van de 188 meter lange salamander doorkruist. Ik zie ook de kleine vliegtuigjes laag vliegen over deze figuren, die eigenlijk de Nazca-lijnen heten. Deze lijnen zijn waarschijnlijk gemaakt door de Nazca-indianen in een periode van 300 tot 700. De Nazca-figuren zijn zo duidelijk zichtbaar doordat de makers de roodachtige bovenlaag van de grond verwijderden. Hierdoor werd de contrasterende lichtgrijze onderlaag zichtbaar.

Het klimaat in deze regio heeft voor het behoud gezorgd, dit is een van de droogste gebieden op aarde. De lijnen zijn beter zichtbaar vanuit de lucht, daarom vliegen er zoveel vliegtuigjes rond. De vliegtuigjes hebben een reputatie; ze bewegen flink in de lucht. Ik zie deze bewegingen ook. Ik voel wat spanning opkomen, want wij gaan straks ook een tocht maken met deze vliegtuigen. Nog even snel, neem ik extra tablet tegen de luchtziekte in.

Stress

Als wij weer in de bus zitten, zijn enkelen van ons te laat ingestapt en neemt de drukte op de weg toe. Het zorgt voor wat stress bij Erik, want het vliegveld werkt met tijdsloten voor het vertrek van de vliegtuigen. En dat tijdslot dreigen wij nu te verliezen. Nu kan Erik er niet zoveel aan doen, maar de mensen van het vliegveld appen hem om de 10 seconden. Uiteindelijk komen wij aan bij het vliegveld, een beetje vergelijkbaar met Teuge.

Weegschaal

Snel stappen wij uit, degenen die willen gaan vliegen, de rest blijft zitten. Het meenemen van je paspoort is verplicht. Snel lopen wij richting onze vliegtuigmaatschappij, er zitten er meerdere in de vertrekhal. Om de beurt moeten wij op een weegschaal staan en zo wordt de indeling voor de verschillende vliegtuigen gemaakt, want in elk vliegtuig kunnen maar zes passagiers. De verdeling wordt op basis van gewicht gemaakt. Sommige reisgenoten schrikken van hun gewicht en zeggen dat deze weegschaal niet correct is, haha. Martijn en ik zitten gelukkig wel bij elkaar in hetzelfde vliegtuig.

Aan boord

Omdat wij te laat waren, zijn onze tijdsloten komen te vervallen, althans zo lijkt het. Maar dan ineens paniek: wij moeten als eerste aan boord van een vliegtuig, een vrouw begeleidt ons snel naar de gate. Dan blijkt dat wij alsnog een bedrag moeten betalen, wij weer terug naar een andere balie. Daar weer geld betaald, toen weer terug naar de gate. Ondertussen zat ik al lekker hoog qua stress. Dan lopen wij samen met de andere vier passagiers en de piloot naar ons vliegtuigje. Er staan wel een stuk of vijftien vliegtuigjes op een rij. Wij maken nog wat foto’s en de piloot geeft ons uitleg. Dan gaan wij aan boord. Ik mag samen met een andere jongen voorin zitten en Martijn zit schuin achter mij op de tweede rij.

Vliegen

Het is warm in het vliegtuigje, gelukkig doet een van de piloten het raam open terwijl wij taxiën naar de startbaan. Even later zijn wij los van de grond en zien wij de woestijn onder ons liggen. De piloot geeft aanwijzingen wat wij op de grond kunnen zien. Het is even goed zoeken en focussen om een figuur te zien, en dan zien wij het eerste figuur: een walvis in het zand afgebeeld. Het vliegtuigje maakt rondtrekkende bewegingen om iedereen de walvis te kunnen laten zien, eerst links van het vliegtuig en dan rechts.

Het voelt niet goed, het zorgt ervoor dat ik geen foto’s ga maken met mijn grote camera, om te voorkomen dat ik meteen moet gaan overgeven. Ik blijf wel filmen met de GoPro. Even later zien wij op de bergwand een nieuw figuur: de Astronaut, en we vliegen verder om in het zand de aap, hond, condor, spin en kolibrie te zien. Het is allemaal erg prachtig en bijzonder om te zien. Ik geniet er wel van, maar ik merk dat ik het wel zwaar heb. Hieronder staan foto’s, die gemaakt zijn onze reisgenoten. Bedankt voor het delen!

Overgeven

En dan is het zover; de bewegingen van het vliegtuigje worden mij te veel, ik grijp snel het zakje uit mijn stoel voor mij en ik begin te kokhalzen. Een van de piloten hoort het en pakt snel wat uit zijn tas. Het blijkt een watje te zijn waar wat alcohol op is gedaan. Ik moet daaraan snuiven, dat haalt de scherpe kantjes van mijn misselijkheid wat weg. Maar ondertussen is het vliegtuigje bezig met de vlucht naar de overige figuren zoals een reiger, vogel en het uitzicht op de figuren van de uitkijktoren. Ik maak wel opnames maar ik kijk snel niet meer actief. Ik ben klaar met deze vlucht.

De onderstaande video is het beste te kijken op een groot scherm en niet op je mobiel.

Bijkomen

Na een vlucht van 25 minuten zet de piloot het vliegtuig weer veilig aan de grond, tot grote opluchting van mij. Martijn heeft nergens last van, gelukkig maar. Ik ben enorm blij dat ik weer vaste grond onder mijn voeten heb. Ik gooi mijn kots-zakje weg in een prullenbak die langs de startbaan staat. Deze bak zit vol met andere kots-zakjes, dat voelt toch wel prettig voor mij. Ik ben niet de enige die het zwaar had tijdens deze vluchten over de Nazca-lijnen.

Souvenir kopen

Ik ga even zitten en laat het allemaal even bezinken, ik drink wat water en kom langzaam weer bij. Ondertussen zie ik een andere reisgenoot van onze groep zitten, althans, hij ligt meer op een stoel. Hij is zo misselijk geworden dat hij eigenlijk niets heeft gezien van de figuren. Hij is zo van de wereld, dat ik moeilijk contact kan krijgen met hem. Wij laten hem maar even liggen. We duiken een souvenirwinkel in, al snel vinden wij wat voor onze vitrineplank in de woonkamer en voor de kerstboom. Steeds meer reisgenoten komen terug van hun vlucht, velen vonden het erg mooi, maar het was ook een pittige vlucht. Ongeveer 30% van onze groep heeft zijn kots-zakje moeten gebruiken. De hoogste tijd om naar het hotel te gaan en te kijken hoe het met de rest van onze groep is.

Hotel en jeepsafari

We worden met een klein busje naar het hotel gebracht, de rest van de groep zit op ons te wachten bij het zwembad. Het hotel is prachtig gelegen en heeft een mooie tuin met zwembad. Maar veel tijd om te relaxen is er niet, want de volgende excursie staat alweer op het programma. Maar ik besluit niet mee te doen, want het is een jeepsafari door zandduinen. Ik heb mijn portie misselijkheid voor vandaag wel gehad. Martijn gaat wel mee en nu gaan er ook meer reisgenoten mee. Er blijven een stuk of zes, waaronder ik, achter bij het hotel. Even later komen er drie grote buggy’s aangereden, Martijn stapt in en hij heeft het sjaaltje om zijn nek zitten, voor het zand/stof of de diesellucht van de motor. Ik zwaai ze uit en ga daarna lekker chillen bij het zwembad.

Zwembad

Ik praat wat met de overige reisgenoten over hun thuissituatie. In de groep zijn er best wel veel al met pensioen en die zitten in een andere levensfase. Wel leuk om daarover te praten. Ondertussen heb ik wel weer wat zin gekregen in wat te eten en bestel een sandwich in het restaurant. Deze eet ik lekker op bij het zwembad. Ondertussen is het wat koeler geworden, dus ik besluit naar mijn hotelkamer te gaan. Daar bekijk ik de eerste opnames van de vlucht, het is gelukt om een aantal figuren goed in beeld te krijgen. Wel knap, want een GoPro heeft geen focusfunctie, je filmt wat je ziet.

Martijn weer terug

Om 18:30 uur komt Martijn pas weer terug van zijn jeepsafari met de buggy; deze rit bleek vies tegen te vallen en ik had met alle gemak meegekund. Ze hebben vooral op de grote weg gereden en dat was verre van spannend. De groep heeft dat ook tegen Erik gezegd, dat dit weggegooid geld was.

Eten in Nazca

Om 19:00 uur rijden wij met de bus naar het dorp Nazca, Erik heeft gereserveerd bij een restaurant. De eigenaar van het restaurant geeft uitleg over een speciaal gerecht dat hij serveert in zijn restaurant. En de uitleg doet hij in het Nederlands. Wel grappig en wij kunnen het goed volgen. Zijn suggestie slaat aan, want bijna de helft van onze groep bestelt dit gerecht. Voordat het eten wordt geserveerd, gaan wij nog even naar de pinautomaat want ons geld raakt op. We zijn op tijd terug voor het eten, het eten smaakt heerlijk, dus het was een goede keuze. Erik deelt nog ballonnen uit, om het zo feestelijk te maken voor de jarige onder ons.

Terug in het hotel

Met de bus rijden wij weer terug naar het hotel, daar nemen wij een douche en ondanks het keiharde matras val ik meteen in slaap en ben ik vertrokken naar dromenland. Wat kun je soms veel indrukken moeten verwerken, zullen we maar zeggen.