Reizen van Lima  naar Ica, 330 km

Woensdag 24 september 2025

Na een korte nacht, maar wel goed geslapen, verlaten wij Lima om 03:15 uur ’s nachts. Dat is wel pittig, zo vroeg opstaan. Voor vertrek hebben we een kopje koffie gedronken op de hotelkamer, wel zo lekker. Vanuit het hotel hebben wij een ontbijtje meegekregen in een zak. In de bus geeft dat een soort schoolreis-effect: iedereen kijkt meteen in de zak om te zien wat erin zit.

Onderweg

De reden dat wij zo vroeg uit Lima vertrekken heeft te maken met een boottocht die wij om 08:00 uur in de ochtend hebben, maar daarvoor moeten wij eerst een flinke rit maken. Deze rit gaat via de Pan-American Highway, een weg die vanuit het noorden van Alaska naar het zuiden in Argentinië loopt. Aan de rechterkant van de bus ligt de oceaan en aan de linkerkant de woestijn. Maar helaas is het nu nog donker. Het donker wordt af en toe afgewisseld met felle ledlampen van huizen. Ik geniet van het ontbijtje; Martijn eet liever geen brood, dus ik heb een extra boterham.

Stop bij tankstation

Na een rit van 2,5 uur stoppen wij bij een tankstation voor een plas- en koffiestop. Het duurt even voordat de bonenmachine iedereen van een kop koffie heeft kunnen voorzien. Ondertussen help ik een reisgenoot met het installeren van zijn e-sim; dat is de tweede persoon die ik hiermee kan helpen. Ondanks dat ik nu niet meer in de telecom werk, blijf ik wel geïnteresseerd in de techniek. Blij dat ik iemand kan helpen.

Zonsopkomst in de woestijn

Langzaam komt de zon op en zien wij meer van het landschap. Peru heeft door de grote hoogteverschillen en ligging drie verschillende klimaattypes: een droog woestijnklimaat aan de kust, een koud tot gematigd bergklimaat in de Andes en een tropisch regenwoudklimaat in het oosten. Op dit moment rijden wij door het woestijnklimaat; het zand waait soms over de weg. Het landschap wordt afgewisseld met kleine dorpjes. Erik, onze reisleider, vertelt dat deze dorpjes elk jaar toenemen, maar dat er ook weer huizen verdwijnen. Je ziet af en toe ook grote kippenboerderijen; deze zijn niet zo luxe als de kippenschuren in Nederland.

Boottocht Ballestas-eilanden

Tegen 08:00 uur komen wij aan bij Paracas. Hier stappen wij in de haven aan boord van een speedboot. Iedereen heeft op aanraden van Erik zich goed warm aangekleed, want wij gaan varen op de Grote Oceaan en ondanks dat het zonnetje al schijnt, voelen wij de koude wind als de boot eenmaal vaart. In de boot zijn nog andere toeristen en het dragen van een zwemvest is verplicht. Wij zijn onderweg naar de Ballestas-eilanden. Ze worden ook wel de Peruaanse Galápagos (Galápagoseilanden) of de Galápagos van de armen genoemd, vanwege de uitbundige aanwezigheid van maritieme zoogdieren en vogels. Wij zijn erg benieuwd welke dieren wij vandaag kunnen zien.

Kandelaar in het zand

We varen eerst langs een schiereiland waar wij een grote tekening zien van een 180 meter hoge geoglief, genaamd: El Candelabro, oftewel de kandelaar. Deze tekening blijft zichtbaar doordat er haast geen regen valt en doordat de tekening in zout vastgebakken woestijnzand is gegraven. De lokale gids aan boord vertelt super enthousiast dat het niet door mensen is gemaakt. Hoe het wel is gemaakt, laat hij in het midden.

Wildlife spotten

Onze boottocht wordt vervolgd en even verderop bij het schiereiland zien wij gieren en vogels overvliegen. In de boot wordt enthousiast gereageerd op de komst van deze vogels. Ik kan meteen het cadeau van mijn vader goed gebruiken: ik heb onlangs geld gekregen van hem en daar heb ik een nieuwe zoomlens van gekocht. Ik kan ook wat krabben dichtbij halen met de lens en dat lukt ook met een aantal Incasternen.

Volle kracht

Dan gaan wij echt varen: met volle kracht gaan wij nu de oceaan op. De boot vaart 45 km per uur en dat voelen wij wel. De wind waait zelfs door onze haren, haha. Onderweg zien wij dolfijnen uit het water springen… Door de hoge snelheid lukt het niet om daar foto’s van te maken.

Pinguïns waggelen

Dan verschijnen de verschillende eilandjes in ons zicht. De eerste stop is meteen raak: pinguïns. Het gaat om de Humboldt-pinguïns, die alleen in kolonie in Peru en Chili leven. Het is een grappig gezicht hoe de beestjes over de rotsen waggelen. Helaas is kijken wel lastig door de vele mensen aan boord. De kapitein draait wel steeds de boot zodat alle mensen, zowel bakboord als stuurboord, de pinguïns kunnen zien.

Zeeleeuwen

We varen door en dan zien wij een aantal zeeleeuwen liggen op een rots. Volgens de lokale gids zijn het vrouwtjes en hebben ze ook namen gekregen en vervolgens roept hij drie namen op. Op de boot wordt in een hoekje wat gelachen. Het blijkt dat deze namen gelijk zijn aan die van drie dames die ook vandaag op deze boot zitten. Oftewel, onze lokale gids probeert wat indruk te maken of grappig te doen.

Even later zien wij de mensen voorin de boot enthousiast reageren: ze zien een jonge zeeleeuw samen met zijn moeder. Even later zien wij hen ook. Erg mooi en schattig. Cadeautje. We varen nog wat rond en zien prachtige rotsen. Helaas was het maken van foto’s toch wat uitdagend door de tijd en het schommelen van de boot.

Vogels

Er zijn veel vogels te zien op deze eilanden; ze schijten het eiland ook helemaal onder. Je kunt dat ook wel ruiken. Om de zoveel jaar worden daarom deze eilanden schoongemaakt en wordt de poep gebruikt als mest, en dat schijnt erg lucratief te zijn. Een typisch Peruaanse vogel die je hier ziet is de “Peruvian Boobie”. Deze vogel leeft uitsluitend hier. Ook zien wij de Peruaanse pelikaan op een rots zitten. Verder vliegen er nog meer vogelsoorten rond zoals aalscholvers en fregatvogels, maar die heb ik niet voor de lens gekregen. Helaas was het maken van foto’s toch wat uitdagend door de tijd en het schommelen van de boot. Maar het was een mooie ervaring om al deze dieren te mogen zien. Met volle kracht varen wij terug naar de haven.

Lunchen bij een wijnmaker

We stappen de bus weer in; de laagjes kleding kunnen uit, want de temperatuur is lekker. De reis richting Ica wordt vervolgd. Ondertussen genieten wij van de verschillende uitzichten en af en toe vallen de oogjes dicht. Tegen lunchtijd komen wij aan bij een restaurant met een naastgelegen wijnmakerij. We bestellen eerst onze lunchgerechten en daarna krijgen wij een rondleiding over hoe Pisco Sour wordt gemaakt op de klassieke wijze. Een medewerker van het bedrijf geeft uitleg in het Spaans en Erik vertaalt het dan weer voor ons. Maar soms gaat de vertaling van Erik voor iemand uit onze groep niet snel genoeg en die roept dan spontaan de uitleg van de medewerker. Ik merk aan Martijn dat hij zich stoort aan het gedrag van deze man. Martijn houdt niet van mensen die zo op de voorgrond treden.

Na de rondleiding is het tijd voor een proeverij van de verschillende soorten Pisco Sour met verschillende alcoholpercentages en smaken. Niet alles smaakt lekker, vooral door het hoge alcoholpercentage. Maar wij hebben wel een favoriet. Natuurlijk kun je na de proeverij een fles kopen, maar wij houden ons in. Het is meer een praktische overweging hoor, want anders loop je twee weken met een fles drank te sjouwen. Als wij weer in het restaurant zijn, worden onze bestelde gerechten geserveerd. Het smaakt wel aardig; we zitten deze keer aan een lange tafel.

Pinnen, wel of niet

Met volle maag gaan wij weer op pad en maken nog een stop bij een supermarkt. Hier kunnen wij wat inkopen doen voor onze reisdag op zaterdag. Dat wordt de komende dagen wat lastiger om te kopen. Ook pinnen wij weer wat geld: in Peru kun je met de lokale valuta betalen, de Peruaanse sol, of met Amerikaanse dollars. Het pinnen met Martijns bankpas blijft uitdagend; gelukkig werkt alles wel bij mij. In de supermarkt kopen wij wat koekjes, chips en nootjes.

Oase

We rijden een klein half uurtje naar een volgende stop; het landschap is echt veranderd in een bak met zand, oftewel een echte woestijn. Maar in de woestijn is er altijd wel een oase te vinden. Dus ook in Peru. Met de bus rijden wij naar deze oase; het is er druk. Overal staan bussen en waar bussen zijn, zijn toeristen en waar toeristen zijn, zijn verkopers. Deze staan al voor onze busdeuren en bij het uitstappen willen zij van alles aan ons verkopen. Ik ben altijd nieuwsgierig wat men wil verkopen. Zo zie ik sjaaltjes in hun tassen zitten, wellicht handig voor onze excursie van morgen: de jeepsafari. Martijn wil er niets van weten en loopt door, richting de oase. Ik loop maar snel achter hem aan.

Wij lopen naar het meertje met uitzicht op hoge bergtoppen van zand en rondom staan er palmbomen. Wij lopen er wat rond en maken wat foto’s. Daar lopen de verkopers ook en nu besluit Martijn dat hij ook een sjaaltje nodig heeft. Dus wij kopen een sjaaltje en wij zijn niet de enigen die dat doen. Volgens Erik, onze reisleider, zijn deze sjaaltjes nieuwe souvenirs want hij had ze nog niet eerder gezien. Erik maakt elk jaar deze rondreis door Peru.

Zwemmen bij het hotel

Tegen 15:30 uur komen wij aan bij het hotel. Het hotel blijkt een Vlaamse eigenaar te hebben, tot groot genoegen van onze vier Belgische (Vlaamse) reisgenoten. Het is een mooi hotel waarbij de kamers op verschillende niveaus zijn. Ook is het kleurrijk ingericht en het zwembad ziet er erg aantrekkelijk uit. Dus even later liggen wij met een man of acht in het zwembad. Lekker hoor! Ik had niet verwacht om al zo snel in het zwembad te liggen, ook niet qua weer.

BBQ

Tegen 18:00 uur gaan wij naar de bar en bestellen daar een Pisco Sour en deze smaakt ook weer anders dan de vorige. Maar als wij aan tafel gaan, nemen wij toch liever een glas wijn. Erik heeft geregeld dat wij vandaag een Vlaamse BBQ krijgen en dat wordt een erg smakelijke BBQ met lekker vlees en bijgerechten van het buffet. Het was een mooie, maar lange dag.