Vrijdag 26 september 2025

Nazca – Arequipa Reisafstand 575 km

De wekker gaat vandaag om 04:30 uur af en een half uur later zitten wij aan het ontbijt. We zitten in een grote restaurantzaal, het plafond is hoog. Het ontbijt is aardig en we zijn blij dat wij voor onze lange reisdag nog even kunnen ontbijten. Vandaag moeten wij 575 km gaan rijden; de verwachting is dat wij rond 19:00 uur in Arequipa gaan aankomen. Om 05:45 rijden wij weg uit Nazca.

Hoogte in Peru

Ons eindpunt van vandaag is Arequipa, dat ligt op een hoogte van 2300 meter. In overleg met mijn huisarts heb ik toch besloten om medicijnen tegen hoogteziekte mee te nemen en ook maar te gebruiken. Vandaag heb ik de eerste tablet ingenomen. Onder onze reisgenoten zijn de meningen verdeeld over het wel of niet innemen van deze medicijnen. Volgens Erik (reisleider) kan het iedereen overkomen en dat ligt niet aan de gezondheid, maar soms is het gewoon niet anders.

Onderweg en stops

Ook vandaag rijden wij het eerste gedeelte weer over de Pan-American Highway en dat verveelt nooit. Het uitzicht verandert continu en dat maakt het prettig om te rijden. Gelukkig maken wij ook stops om even te plassen en de benen te strekken. Zo zijn wij rond 10:00 uur gestopt bij verschillende winkeltjes langs de weg; achter de winkeltjes zijn de toiletten. Dat zijn vaak hun eigen privébadkamers. In de winkeltjes verkopen ze lokale producten zoals olie, olijven, maar ook kun je weer drankjes proeven. Martijn houdt wel van een drankje en dan maakt het tijdstip niet zoveel meer uit. En omdat ze kleine flesjes verkopen, gaat er nu wel een flesje Pisco passievrucht mee de bus in. Trouwens, Martijn is niet de enige; er staan meer reisgenoten te “proeven”. En de mevrouw van het winkeltje heeft een mooie omzet om 10:00 uur behaald.

Cactussen en breuklijn

Na een poosje weer gereden te hebben, stoppen wij weer. Nu zitten wij vlak aan de oceaan en staan er overal cactussen. Deze planten blijven tot de verbeelding spreken. De andere stop die wij maken is bij een uitkijkpunt over een kloof die is ontstaan door de werking van aardplaten. Bron: Wikipedia: “De Nazcaplaat is een tektonische plaat die zich bevindt ten westen van Zuid-Amerika in de Grote Oceaan. De Nazcaplaat heeft in het noorden en westen divergente plaatgrenzen met de Pacifische en de Cocosplaat. In het oosten heeft de plaat een convergente plaatgrens met de Zuid-Amerikaanse Plaat.” Het is bijzonder om te zien hoe de natuur zijn gang gaat en deze kloof heeft kunnen maken.

Uitzicht op de oceaan

Wij rijden nu een gedeelte langs de oceaan. Het uitzicht is prachtig, maar soms is reizen pittig en dan vallen je ogen dicht. Ik ben niet de enige in de bus, maar sommige van onze reisgenoten blijven wakker en zien dan opeens iets op de oceaan. Zij reageert super enthousiast, waardoor iedereen in de bus opschrikt en meteen wakker is. Zij heeft een walvis gezien; iedereen kijkt meteen naar buiten en speurt de oceaan af. Even later zien wij weer wat op de oceaan, maar om nou te zeggen dat het een walvis was, of was het een dolfijn? In elk geval, wij hebben een waarneming gezien op het water en iedereen is weer wakker.

Lunchen in the middle of nowhere

Rond 13:30 stoppen wij bij een restaurant in een klein dorpje langs de grote weg, je verwacht niet dat hier een restaurant zit. Want het restaurant is verscholen in het dorpje. Erik komt hier al jaren en heeft onze aankomst al doorgegeven. Als wij binnen komen lopen, worden de laatste voorbereidingen aan het buffet gedaan. Even later kunnen wij langs het buffet lopen. Op het buffet staan koude en warme gerechten; het smaakt aardig. Ik had het erger verwacht, meestal want buffetrestaurants zijn vaak in mijn ogen de liefde voor het koken kwijtgeraakt. Maar deze keer was het allemaal prima te doen. Even later kunnen wij zelfs nog een aantal dessertgerechten kiezen.

Weg vervolgen

Na meer dan een uur te hebben geluncht vervolgen wij onze reis. Martijn leest een boek en ik kijk een Netflixserie. Soms val ik even in slaap en daar ben ik niet de enige in. Erik blijft ons informeren over wat er allemaal te zien is. Het zijn prachtige uitzichten die aan ons voorbij trekken. Af en toe snacken wij wat… het lijkt wel een schoolreisje, hihi.

Zitvlees in de bus

We blijven doorrijden, het is een lange rit. Iedereen wordt het na een lange periode op hun kont te hebben gezeten wel een beetje zat. Ik hoor her en der wat gemopper: “Hoelang zal het nog gaan duren?”, “Het is wel een hele rit, zeg.” Erik had vooraf wel gezegd dat de verwachte aankomsttijd rond 19:00 uur zou zijn. Maar dat was in de ochtend; het besef komt altijd later. De schemering is ondertussen ingevallen, maar door de wegwerkzaamheden komen wij pas rond 20:00 uur in Arequipa aan. Arequipa is een grote stad met één miljoen inwoners en dat valt ook wel te zien aan het verkeer.

Aankomst in Arequipa, bij het hotel

Iedereen reageert met grote opluchting als wij de parkeerplaats van het hotel oprijden. Men kan eindelijk weer gaan lopen en naar de wc. Erik deelt snel de sleutels uit en wij lopen naar de hotelkamer. Het hotel heeft een prachtige tuin met allemaal hotelkamers verspreid in deze tuin. De kamers zijn naast en boven elkaar geplaatst, het heeft iets van een bungalowpark.

Wandelend de stad verkennen

Na een snelle douche staan wij weer om 20:30 uur in de lobby, klaar om met een aantal reisgenoten onder begeleiding van Erik de stad in te gaan. We lopen vanaf ons hotel de oude stad in, het verkeer is druk en toetert er flink op los. De smalle wegen worden gebruikt als tweebaansweg; het is krap en levert nog meer verkeer op. Erik wijst ons de weg en zo komen wij in het gebied waar geen auto’s mogen komen. De oude stad is sfeervol, de winkels en restaurants mogen geen lichtbakken aan hun pui vastmaken.

Dat maakt de stad allemaal een stuk authentieker. Op het grote plein genaamd Plazza de Armas. Dat plein wordt gevormd door aan drie zijden uniforme gebouwencomplexen met twee verdiepingen tellende arcaden en aan de overgebleven kant is de Kathedraal gevestigd. Het plein is gevuld met mensen, het doet sfeervol aan. De temperatuur is ook nog lekker.

Het gevoel van hoogte

Terwijl wij lopen valt de hoogte nog wel mee, ja je voelt dat je op hoogte bent, maar het beïnvloedt mijn ademhaling niet en ik kan makkelijk door de stad lopen. Als ik mezelf zou gaan inspannen dan zou ik het wel gaan merken. Erik heeft iedereen ook gerustgesteld: denk er niet te veel aan. Volg je eigen ritme en wij mochten van hem rustig een wijntje gaan drinken.

Frans eten in Peru

Onderweg naar het plein zagen wij een aantal restaurants zitten en op advies gaan wij vandaag op de Franse toer. Oftewel met een grote groep gaan wij gevulde flensjes eten. Als wij het restaurant binnenlopen, zien wij dat het helemaal vol is; gelukkig maakt de bediening de bovenetage voor ons open. Je kunt wel zien dat het restaurant in een oude stadsmuur is gevestigd. De bovenetage heeft een gewelfd plafond. Op de kaart staan tientallen flensjes, allemaal even lekker.

Ik krijg alweer keuzestress en Martijn weet mij daarmee te plagen. Maar op een gegeven moment zie ik een flensje met alpacavlees staan. Peru staat bekend om haar alpaca’s. Wij zitten samen met Erik en een andere reisgenoot bij elkaar, we praten wat over Erik zijn werkzaamheden. Hij vraagt wat wij doen. Het is een prima gesprek en even later worden onze flensjes geserveerd. Het is erg smakelijk en alpacavlees smaakt ook wel lekker, maar Erik geeft aan dat wij verderop in deze reis nog de kans krijgen om alpacavlees te gaan eten.

Eindelijk slapen na een lange dag

We lopen weer terug naar het hotel, wij hebben deze keer een megagrote kamer gekregen. Vanaf de hoteldeur naar ons bed moeten wij wel zeven stappen zetten. Wij genieten er maar van, maar niet lang want onze ogen vallen al snel dicht. Reizen is vermoeiend.