Zaterdag 27 september 2025

De wekker gaat om 07:00 uur, maar wij zijn al voor de wekker wakker geworden. Lekker acht uur kunnen slapen; blijkbaar was het nodig. Vandaag hebben wij een mooi gevuld programma, maar dat doen wij allemaal in Arequipa. Dus de bus is niet nodig.

Relaxed ontbijten

Als wij naar de ontbijtzaal lopen, schijnt het zonnetje al lekker. Het hotel lijkt wel een soort bungalowpark en heeft de kamers op verschillende niveaus. Dus wij moeten via een tuin naar de ontbijtzaal lopen, waardoor we al kunnen genieten van de zon. In de ontbijtzaal zitten al mensen van onze groep te eten; het blijft leuk om elkaar een goedemorgen te wensen. Het smaakt weer lekker en even later schuiven er twee reisgenoten aan onze tafel. Samen bespreken wij het reisprogramma voor vandaag door; altijd leuk om te horen wat zij verwachten te gaan zien.

Wandeling naar de stad

Rond 09:00 uur is iedereen weer aanwezig in de lobby van het hotel en gezamenlijk wandelen wij het oude centrum van Arequipa binnen. Ik weet ondertussen de weg en kan wat vrijer bewegen. Dat betekent ook makkelijker foto’s en video’s maken. De stad leeft echt, overal lopen de inwoners van deze stad. Bij een kruispunt is het een drukte van belang; vanuit hier vertrekken er kleine taxibusjes naar verschillende locaties in Peru. Maar elke chauffeur roept via een soort versterker wat zijn eindbestemming gaat worden. Met andere woorden: chaos. Zelfs Erik, onze reisleider, kan er geen touw aan vastknopen. Wij lopen snel verder.

Bezoek aan het vrouwenklooster

Dan lopen wij langs een hoge muur en bij een poort stapt Erik, en logischerwijs wij ook, naar binnen. Dit is onze eerste stop voor vandaag: het vrouwenklooster van Santa Catalina. In 1580 is het klooster gesticht voor nonnen. Deze nonnen mochten geen contact met de buitenwereld hebben. Daarom zijn alle voorzieningen in het klooster gemaakt. Op het hoogtepunt van het klooster leefden hier 500 nonnen en daarom werd het al snel een stad in een stad genoemd. Onder begeleiding van een lokale gids krijgen wij een rondleiding door dit klooster. Iedereen begrijpt al snel waarom wij dit klooster bezoeken. Het is prachtig om te zien, vooral de verschillende fel beschilderde patio’s, middeleeuwse nonnencellen en steegjes.

Het tempo ligt hoog en ik begin mij een beetje te irriteren omdat ik geen tijd krijg om te horen wat de gids vertelt en vervolgens foto’s te maken. Ik luister en maak dan snel wat foto’s, maar dan hoor ik Erik alweer roepen: “We gaan door.” Gelukkig kan ik er wel van genieten. Tot 1970 was het klooster van de buitenwereld afgesloten en sindsdien wonen er nog 50 nonnen in het klooster, tegenwoordig wel in moderne woonverblijven.

Temperatuur

Na het bezoek aan het klooster is het tijd voor een koffie. We lopen wat door de stad op zoek naar een terras. Maar met 23 personen is het even zoeken. Uiteindelijk vinden wij een geschikt terras, gelukkig met parasols. Want dat is ook wel nodig; de zon is flink gaan branden. Mede doordat wij nu hoger zitten, op 2500 meter, is de zon fel. Het is een warme dag vandaag, de zon brandt flink.

We ploffen neer aan een tafel met twee andere reisgenoten en wij bestellen koffie, behalve Martijn die kiest voor een milkshake. Hij vindt de zon niets en heeft zich op de hotelkamer al goed ingesmeerd. Wanneer ik Martijn eens goed aankijk, zie ik dat zijn gezicht vol pluisjes zit. Onze hotelkamer had nieuwe handdoeken en die geven af aan onze stoppelbaard. “Santa Claus is coming to town,” zullen we maar zeggen. Het is een grappig moment aan onze tafel.

IJsmeisje

Na onze koffie/milkshake-break lopen wij verder naar de volgende stop: Museo Santuarios Andinos, hier is het ijsmeisje genaamd Juanita te zien. Eerst krijgen wij een film te zien over hoe het ijsmeisje is ontdekt en waarom het ijsmeisje zo’n 500 jaar geleden werd geofferd door priesters. Na de film worden wij door een aantal zalen van het museum geleid door een lokale gids. Deze gids vertelt dat Juanita in 1995 werd ontdekt in de gletsjer van de 6380 meter hoge Ampato. Het gebeurde bij toeval dat zij werd ontdekt, en vervolgens zijn ze verder gaan onderzoeken en werden er meer zulke graven gevonden. Maar Juanita was intact. Na een uitgebreid onderzoek bleek dat zij een lange reis had afgelegd, en dat zij werd verdoofd, waarna ze bewust op haar hoofd is geslagen en begraven.

Dit was als offer voor de goden. Het graf was rijkelijk versierd met beeldjes en mooie kleden. Dit konden wij allemaal zien in deze kamer, en in de laatste kamer zagen wij het ijsmeisje zelf, inclusief een afbeelding van haar gezicht, nagemaakt. Officieel mogen er geen foto’s gemaakt worden in dit museum, maar ik kan mij niet inhouden en wanneer wij weer buiten het museum staan, komen de eerste foto’s van dit museum via andere reisgenoten in onze app. Hollanders blijven boefjes 🙂 .

Stress door pinautomaat

Even later lopen wij langs een pinautomaat en op aanraden van Erik gaan wij hier geld pinnen. Dat doen wel meer mensen uit onze groep. Het blijkt achteraf een hele operatie te zijn. De automaten reageren erg traag en iedereen moet op elkaar wachten. De ene keer lukt het iemand van onze groep wel geld te pinnen, maar helaas krijgen wij geen geld mee. Het leek even dat wij ons geld kwijt waren omdat het automaat zei dat de transactie gelukt was, maar toen duurde het wel 10 minuten voordat de automaat weer een melding gaf. Wij hebben voor de zekerheid maar een foto gemaakt van de pinautomaat inclusief serienummer. Dan hebben wij bewijs qua pinmoment. Gelukkig kan ik ook meteen checken via de bankapp of er geld is gereserveerd. Dat blijkt niet het geval te zijn. Het zal wel goed gaan komen. Maar het leverde wel even stress bij iedereen in de groep op.

Markthal

Erik leidt ons verder de stad door; het is overal druk en de drukte neemt vooral toe als we bij een overdekte markthal uitkomen. Hier stopt de gezamenlijke wandeling en mogen wij zelfstandig Arequipa gaan verkennen. Wij lopen met ons tweeën de markthal in en zien volle kraampjes met verse producten zoals fruit, vlees en brood, maar ook kleding en souvenirs. Het voelt al snel erg druk aan en wij hebben eigenlijk behoefte aan wat rust. Wij besluiten om terug te lopen naar het centrale plein genaamd Plaza de Armas.

Op zoek naar een lunch

Aangekomen bij Plaza de Armas gaan wij op zoek naar een leuke plek om wat te lunchen. Het lukt ons eerst niet iets leuks te vinden. Maar dan, in een zijstraatje van het plein, vinden wij een leuke tent. Ik bestel een alcoholvrije cocktail in verband met de hoogte. Martijn gelooft het wel en kiest voor een speciaal biertje. Wij gaan zitten aan een hoge tafel onder een parasol. We zitten heerlijk en bestellen wat te eten. Het eten wordt snel geserveerd en smaakt heerlijk. Ondertussen bespreken wij de dag en plannen wij wat wij nog verder willen gaan zien. Het restaurant is gevestigd in een oud gebouw en heeft in de kelder de wc zitten. Om hier te komen, moet je langs de keuken en dan via een poortje kom je uiteindelijk bij de wc uit. Het is grappig om te zien.

Iglesia de la Compañía

Na de lunch gaan wij weer aan de wandel. Volgens onze reisgids is onze eerste stop de Iglesia de la Compañía, een kerk. Deze kerk is aan de buitenkant rijkelijk versierd in Mestizobarokstijl. Als je goed kijkt, zie je in de wirwar van stenen bloemen en bladeren verschijnen. Om de kerk te mogen bezoeken, moeten wij entree betalen; geen probleem voor ons. In de kerk valt verder genoeg te zien. Aan de andere kant van de kerk ligt een voormalig jezuïetenklooster. En als kers op de taart komen we heel toevallig uit bij een kapel genaamd Capilla de San Ignacio Loyola. De kapel is aan de binnenkant helemaal versierd met kleurrijke fresco’s. Het is een genot om te zien; zo kun je afbeeldingen van planten en tropische dieren bewonderen. Helaas is het maken van foto’s verboden.

Kathedraal

Onze volgende stop is de kathedraal; het ziet er aan de buitenkant prachtig uit, maar helaas mogen wij op dit moment de kathedraal niet bezoeken in verband met een gebeurtenis binnen. Jammer voor ons, dat is altijd het nadeel van rondreizen: je krijgt niet vaak een tweede kans. Het naastgelegen museum van de kathedraal zouden wij wel mogen bezoeken, maar onze reisgids vertelt hier niets over, dus wij besluiten om door te lopen naar een volgende bezienswaardigheid.

Casa Ugarteche

We lopen het plein verder over en lopen naar de volgende stop: het is een oud herenhuis, maar tegenwoordig is er een bank gevestigd. Het gebouw zelf is al uniek, want het is in 1738 gebouwd en staat bekend als een van de mooiste herenhuizen van Arequipa. Maar de bank organiseert nu wisselende tentoonstellingen in het gebouw, die gratis te bezoeken zijn. Volgens onze reisgids zouden wij deze tentoonstellingen vanaf 15:30 uur kunnen gaan bezoeken, maar helaas blijkt deze informatie gedateerd. Want tegenwoordig wordt er gewerkt met een maximum aan bezoekers per dag. Blijkbaar was het maximum voor vandaag al bereikt en bleef het hek voor ons gesloten.

Souvenirs spotten

Gelukkig kun je altijd nog souvenirs gaan spotten, want in Arequipa zijn er voldoende winkels te vinden die souvenirs verkopen. Gelukkig vinden wij al snel wat voor onze kerstboom en de eerste grote souvenir voor onze plankenkast in de woonkamer is ook al gekocht: een kleurrijke alpaca.

Kerk Iglesia de San Francisco.

Wij blijven lekker doorlopen door de stad, goed voor de stappentellers zullen we maar zeggen. Het weer blijft lekker en het voelt voor ons geen straf om door deze prachtige stad te mogen lopen. Af en toe zien wij andere reisgenoten van onze groep en dan maken wij een praatje over wat zij hebben gedaan of gezien. Ook besluiten wij dan samen een kerk binnen te stappen, zoals de Iglesia de San Francisco. Deze kerk is pas in 1978 geopend voor bezoekers. Binnen valt niet veel te zien, behalve dat er een kerkdienst aan de gang is; dat voelt voor mij altijd een beetje ongemakkelijk. Dus wij lopen snel weer naar buiten.

Processie

Dan is het tijd om terug naar het hotel te lopen, maar onderweg horen wij ineens veel geluid. Dan zien wij een groep mensen lopen en voorop loopt een man met een groot kruis en de groep zingt liederen. Het blijkt een processie te zijn. Dat is toch iets unieks wat je in Nederland niet meer ziet. Ik kan er wel van genieten en maak opnames.

Relaxen op de kamer

Terug in het hotel nemen wij wat gas terug en gaan even wat relaxen. Ik bekijk wat foto’s en Martijn ligt op bed wat te chillen. Dat is toch heerlijk, even bijkomen van alle indrukken.

Hoogtestress

Wij moeten ons verzamelen in de lobby van het hotel voordat wij naar het restaurant gaan lopen. Onze reisleider geeft wat informatie over de dag van morgen. Ik zal jullie alle details besparen, maar in de groep krijgt het onderwerp hoogteziekte steeds meer aandacht. Erik is duidelijk mee en geeft aan dat wij morgen naar een hoogte van bijna 5000 meter gaan rijden en dat iedereen daar klachten van kan krijgen, zoals hoofdpijn en gerommel in de buik. Maar probeer je eraan over te geven en vooral vanavond te genieten. En ja, daar mag een heerlijk glas wijn bij. Toch een geruststellende gedachte. Wij gaan als groep vanavond uit eten. Na een wandeling komen wij aan bij een modern restaurant; wij krijgen een aparte ruimte aan een mooi lichte, gescheurde houten lange tafel.

Alpaca biefstuk

Op aanraden van Erik bestelt bijna 70% van de groep biefstuk van alpaca. Martijn en ik zitten apart van elkaar, dat doen wij wel vaker tijdens deze reizen. Zo kunnen we afzonderlijk van elkaar meer kennismaken met de groep. Bij de alpaca bestellen wij een fles Peruaanse Malbec. Voordat het eten wordt geserveerd is iedereen druk met elkaar aan het kletsen. Het is gezellig, maar ook een kippenhok met zoveel mensen die tegelijk praten. Maar ik probeer mij te focussen op het gesprek met de mensen die voor en naast mij zitten. Het is een fijn gezelschap en wij genieten met elkaar, vooral als het eten wordt geserveerd. Wat is alpaca biefstuk smakelijk en de wijn maakt het helemaal compleet. Een mooie afsluiter van deze mooie dag!