Zondag 28 september 2025

Reisdag Arequipa – Colca Canyon, 160 km

Wij worden relaxed wakker, de hoogte heeft nog geen invloed op ons. Wij lopen door de tuin naar het restaurant voor het ontbijt en genieten al van de zon. Die schijnt al volop, dat is lekker wakker worden. Het ontbijt is smakelijk, elke dag vers fruit, daar kan ik zo van genieten.

In het zonnetje zitten

Wij zijn op tijd gaan ontbijten en hebben nog wat tijd over, dus even relaxen. Ik heb een stoel uit de kamer buiten op het terras gezet en ga lekker in het zonnetje zitten. Dat is erg lekker. De zon is nog niet zo fel, maar wel aangenaam warm. Ondertussen worden onze koffers opgehaald door de bellboys, dat blijf ik altijd lastig vinden. Dat deze mannen met mijn zware koffers lopen te slepen, maar zo werkt het systeem en zo verdienen zij ook wat geld. Maar na 15 minuten buiten zitten is het voorbij met de zonpret.

Vertrek met de bus naar onze volgende bestemming

Om 08:00 uur zitten wij allemaal weer in de bus. In deze bus zit trouwens ook een zuurstof tank, zo kunnen wij te allen tijde extra zuurstof krijgen mocht dat noodzakelijk zijn door de hoogte. Erik geeft iedereen het advies om vandaag extra veel te drinken in verband met de hoogte. Wij rijden vandaag van Arequipa naar Colca Canyon en zullen onderweg een hoogtepas van 5000 meter passeren. Dat is hoger dan de Mont Blanc. Ik vind het wel spannend, hoe zal het gaan zijn?

Vicuña spotten

De busrit verloopt prima, wij kijken onze ogen uit: het landschap na de stad Arequipa verandert al snel in een prachtige natuurlijke omgeving. Wij speuren vanuit de bus of wij al vicuña’s kunnen spotten. Dit zijn de wilde voorouders van alpaca’s. Het duurt even voordat wij ze kunnen vinden, maar dan zien wij ze lopen. Ze zijn erg schuw en willen geen contact met mensen. Vanaf grote afstand zijn ze te zien. Gelukkig maken wij een stop en kunnen wij ze even makkelijker bekijken. Al blijft de afstand groot, gelukkig kan ik ze met de camera dichterbij halen.

Thee stop

Iedereen heeft genoten om deze dieren te kunnen zien, ze zien er ook wel erg zacht uit… Maar dan worden wij door Erik geroepen, het is tijd om verder te rijden. Wij rijden nu door naar onze volgende stop: een restaurant langs de weg. Het is een restaurant met een winkel van een kleine Andesgemeenschap. Hier krijgen wij allemaal een glas ‘mate de coca’ (kruidenthee getrokken van cocabladeren) aangeboden. Deze speciale thee helpt om de symptomen van hoogteziekte te bestrijden.

Martijn vindt het nergens naar smaken en laat het glas halfvol staan. Hij gaat liever het winkeltje bekijken, want ook hier zijn de souvenirs weer goed vertegenwoordigd. Ik vind de thee niet smakelijk, maar ik drink het wel op. Ik ben mij zoals altijd meer bewust van risico’s en wil er alles aan doen om geen hoogteziekte te krijgen. Even later loop ik alsnog naar het winkeltje, maar wij besluiten hier niets te kopen. Dan lopen wij naar buiten en vanaf de parkeerplaats hebben wij een prachtig uitzicht op een vulkaan. Wat kan de natuur mooi zijn.

Alpaca’s eten geven

Na een bezoek aan de wc (ik ben zelfs twee keer geweest, want je moet wel vaker plassen door de thee en het extra water drinken) rijden we weer door. Helaas begint het weer wat te veranderen, de lucht trekt dicht. Maar wij rijden niet lang door, want even later stoppen wij bij een oude schuur en daar staat een groepje alpaca’s en lama’s. Gelukkig mogen wij er weer uit en even later staan wij tussen deze dieren. De buschauffeur had eten meegenomen en dat mochten wij uitdelen aan deze dieren. Het leek wel of wij op de plaatselijke kinderboerderij waren beland. Iedereen was aan het knuffelen of de dieren aan het voeren. Prachtig gezicht.

Pata Pampa

Maar aan het knuffelen komt helaas ook weer een einde, want wij moeten weer doorrijden. Nu rijden wij een langere tijd door en het weer verandert ook. Mede door de stijgende hoogte begint het te regenen. Als wij op het hoogste punt van 5000 meter aankomen, dat punt heet Pata Pampa. Dat betekent ‘Hoog Land’. Is het gaan sneeuwen en alles zit potdicht. Wij stappen vandaag niet uit en hopen dat het morgen beter weer is als wij Pata Pampa weer gaan passeren.

Passeren Chivay

Wij rijden verder en passeren het plaatsje Chivay, ondertussen zijn wij weer wat gedaald naar 3632 meter. Chivay ligt bij Colca Canyon. Dat is een grote kloof. Chivay is bekend om haar warme waterbronnen. Erik doet een oproep of er animo is om naar deze warme waterbronnen te gaan. De animo valt tegen, het weer is te slecht om lekker in bad te gaan. Tevens ken ik deze warmwaterbaden wel van mijn vorige reizen naar IJsland en Costa Rica.

Hotel zonder stroom

Ons hotel ligt in de Colca-vallei dus wij moeten nog even doorrijden. Onderweg zien wij de bliksemflitsen. Bij aankomst in het hotel blijkt dat de bliksem het dorpje waar ons hotel ligt heeft geraakt. Met als gevolg: het dorpje zit zonder stroom en dat geldt ook voor ons hotel. Alleen bij de receptie brandt nog een lampje, voor de rest is alles uitgevallen.

Wandeling naar uitkijkpunt

Omdat wij in het hotel niet zoveel kunnen doen en wij relatief vroeg zijn aangekomen, doet Erik ons het voorstel om een wandeling te maken. Een wandeling naar een uitkijkpunt in de Colca-vallei. Martijn en ik zijn er wel voor in en samen met een aantal andere reisgenoten gaan wij op pad. Het is meteen een mooie testcase om te kijken hoe wij functioneren op deze hoogte van meer dan 3000 meter. De wandeling gaat via weilanden en smalle paadjes omhoog naar het uitkijkpunt. Je merkt wel dat het ademhalen lastiger is, alles gaat wat langzamer. Sommige reisgenoten haken af en besluiten halverwege te keren; voor hen is het te zwaar. Wij bereiken op ons gemak het uitkijkpunt en ondanks de bewolking ziet het er prachtig uit. Erg mooi.

Open haard

Terug in het hotel zitten de overgebleven reisgenoten rondom de open haard in het restaurant. Je kunt thee of koffie pakken en dat is wel lekker na de wandeling. Het voelt comfortabel, iedereen zoekt een plekje om te zitten en de kring wordt steeds groter. Iedereen praat met elkaar, gezellig om zo te zitten.

Alpaca melk geven

Martijn en ik blijven wat langer zitten, de meesten gaan na een poosje alsnog naar hun kamer. Ik vermaak mij wel met wat foto’s uitzoeken. Gelukkig is de accu van mijn laptop nog vol genoeg. In het hotel loopt ook een jonge Alpaca rond. Wij hebben het beestje al buiten zien lopen en eigenlijk mag deze Alpaca niet in het hotel komen, maar als de hotelgasten de buitendeur niet sluiten, dan is deze lama weer binnen. Ik en Martijn vinden het een mooi beest en halen de lama wat aan als deze weer binnen is gekomen.

En dan krijg ik de vraag of ik de Alpaca wil voeren. Want deze jonge Alpaca is verstoten door zijn moeder en moet handmatig melk krijgen. Nou, dat aanbod sla ik niet af en even later ben ik een Alpaca melk aan het geven. Het beestje slokt de melk met flinke vaart naar binnen, prachtig om te doen.

Buffet en zieke reisgenoot

Tegen 18:00 uur is de stroomvoorziening hersteld tot grote blijdschap van iedereen. Om 19:00 uur gaan wij naar het restaurant en daar krijgen wij een buffet voorgeschoteld. Het is smakelijk, met lokale gerechten uit Peru. Tijdens het eten krijgen wij ook het nieuws dat er een reisgenoot flink ziek is. De dokter is al op bezoek geweest en het is afwachten hoe en wat. Dit nieuws maakt wel indruk op iedereen, want deze hoogte is voor ons Nederlanders ongewoon.

Kachel

De temperatuur in het restaurant is niet echt warm, dat komt door de hoogte en het hotel is niet luxe. Dus iedereen heeft meerdere lagen kleding aan tijdens het eten. Dat heeft ook wel weer iets. Zelfs op de kamers zijn kachels, het zijn gaskachels en deze worden bij iedereen aangestoken. Als wij na het eten terugkomen op onze hotelkamer is deze al wat opgewarmd vergeleken met vanmiddag. Maar het is nog steeds niet erg warm, dus wij besluiten maar om vroeg te gaan slapen.