Colca Canyon – Puno 400 km / Circa 8.0 uur

Maandag 29 september 2025

Het is vandaag weer vroeg opstaan, de wekker gaat om 05:00. Wij hebben het beiden niet koud gehad, de kachel heeft zijn best gedaan. Wij lopen het restaurant binnen en zien buiten de hotelalpaca staan. Ik loop weer naar buiten om het dier samen met het uitzicht op te foto te zetten.  Want het uitzicht is prachtig, in de verte zien ik de vulkaan en besneeuwde bergtoppen liggen. Wat een mooi begin van de dag.

Reisgenoot ziek

Tijdens het ontbijt krijgen wij een update van de zieke reisgenoot. De situatie is volgens de echtgenote niet verbeterd. Jij kunt zien aan haar gezicht dat zij zich zorgen maakt. Het nieuws verspreid zich snel tijdens het ontbijt. De dokter komt straks weer naar het hotel en gaat dan beoordelen hoe het verder moet. Kan hij de reis vervolgen of moet hij achterblijven. Wel sneu voor onze reisgenoot en je merkt dat het nieuws ook indruk maakt op de andere reisgenoten. Hoogteziekte kan je zomaar overvallen en dat maakt het ook zo lastig om te voorspellen. Dat had ik ook al vernomen van mijn huisarts, die had een paar maanden geleden ook een patiënt gehad die naar Peru was geweest en deze moest de reis echt afbreken. Hopelijk gaat dat niet gebeuren voor onze reisgenoot.

Vertrek naar Puno

Om 06:00 uur vertrekt de bus naar Puno, we gaan vandaag 400 km rijden en de reistijd zal ongeveer 8 uur zijn. Dus wij zijn wel even onderweg.  Als iedereen in de bus zit, krijgen wij van Erik, onze reisleider het nieuws dat de ziekte reisgenoot niet mee kan gaan, Zijn situatie is nog niet stabiel genoeg. Wellicht kunnen wij hem later op dag alsnog ophalen omdat wij eerst een stuk gaan omrijden om de condors te gaan zien. Omdat wij dan via dezelfde weg weer terug moeten rijden om vervolgens de weg naar Puno te kunnen vervolgen. Iedereen in de bus hoopt dat hij straks weer kan aansluiten.

Condor’s

Wij rijden naar onze eerste volgende stop namelijk Cruz del Condor, na iets meer dan een uur rijden komen wij daar aan. Ondanks het vroege tijdstip lopen er al meer toeristen maar volgens Erik wordt het straks nog drukker. Mirador Cruz del Condor is gelegen in Colca Canyon en dat een van de diepste canyons te wereld. Nog dieper dan de Grand Canyon in Amerika. De diepte kan oplopen tot 1000 tot 2000 meter. Mirador Cruz del Condor is een uitkijkpunt in de Colca Canyon en ligt op een hoogte van 3270 meter. En de naam verraadt al wat je hier kunt gaan zien: Condors. De grootste roofvogel ter wereld qua vleugeloppervlak.

Wij lopen rond 07:30 uur naar het uitzichtpunt; we zien de prachtige kloof met prachtige bergen. De condors zien wij nog niet, iedereen zit te kijken. Er zijn alleen nog maar kleine vogels te zien. We worden wel op de proef gesteld want wij hebben ook een vertrektijd gekregen om de reis te gaan vervolgen en dat is 08:45 uur. En de condor heeft zich nog niet laten zien, ondertussen wordt ook het steeds drukker. Dus even heen en weer lopen naar de verschillende uitkijkpunten kan helaas niet. Ik kies een plek en daar komt een groepje nederlands jongens naast mij staan. ik raak met een van hen aan de praat, zij reizen via Djoser door Peru.

Vliegen op thermiek

En dan ineens komt er vanuit de kloof een jonge condor naar boven gevlogen. De condor gebruikt de eerste zonnestralen om te gaan vliegen, door de warmte kan hij met weinig energie naar boven komen te vliegen. Het is een geweldig gezicht, zo’n grote vogel die je dan ziet vliegen. Het gaat allemaal erg snel en gelukkig kan ik wat foto’s maken met een grote zoomlens en dan maar hopen dat de foto’s zijn gelukt. Want er komen helaas niet meer condors naar boven vliegen. En onze tijd is voorbij. Terug in bus bekijk ik de eerste resultaten van de foto’s en gelukkig zit er een aantal goede foto’s bij. Maar even later wordt ik overtroffen door een medereisgenoot, hij stond net op een ander punt en had met zijn zoomlens die vele malen duurder dan de mijne. Prachtige shots kunnen maken. Maar wij zijn erg tevreden dat wij de condor in het echt hebben kunnen zien, daar kan geen dierentuin tegen op.

Tussenstop Maca

We rijden naar het kleine dorpje Maca en hier hebben wij tijd voor een kop koffie en een sanitaire stop. Het is een typische dorpje in de Andes, met een plein waar beelden staan opgesteld. Om het plein heen zijn winkeltjes en kraampjes te vinden. Naast het plein staat een kerk, deze kerk is beschadigd voor een aardbeving en wordt nu weer opgebouwd.

Update zieke reisgenoot

Wij rijden weer terug naar onze beginpunt van de ochtend, het is ondertussen 11:00 uur en daar krijgen het goede nieuws dat de zieke reisgenoot weer kan aan sluiten bij de groep. Hij zal later in Puno nog een allerlei medische controle krijgen maar de arts heeft gezegd dat hij met medicijnen en volle zuurstoftank in de bus kan plaatsen nemen. En dat gebeurt ook. Iedereen in de bus is blij voor hem maar wij zien ook wel dat hij het niet makkelijk heeft.

Pata pampa, uitkijkpunt

Gelukkig zijn wij nu weer compleet en zo vervolgen wij onze reis, wij passeren na een poos te hebben gereden hetzelfde punt van gisteren: Pata pampa. Gelukkig is het weer nu wel goed en kunnen wij vanuit de bus genieten van het uitzicht. Even later stappen wij uit bij Mirador de los Andes. Het ligt op 4900 meter en dat merkte wij meteen toen wij uitstapte. Nu het weer goed is genieten wij van het uitzicht, het panoramisch met de verschillende vulkanen.

Busrit

De rest van de middag zitten wij in de bus en rijden wij richting Puno, het uitzicht verveelt niet en wij hebben voldoende snacks en drinken bij ons en vermaken ons prima. Tegen 15:30 uur rijden wij de stad Puno binnen. Puno ligt aan een meer en ligt op 3800 meter hoogte. Dit is tevens onze hoogste plek om te overnachten in Peru. Het hotel ligt in het centrum van Peru en onze bus kan er niet komen, dus wij stappen een paar straten verderop en lopen naar het hotel. Het is voor sommige wel even schakelen de hoogte en met je koffers lopen. Gelukkig komt iedereen heelhuids aan in het hotel.

Powerbank

Bij aankomst in het hotel blijk ik mijn powerbank achter te hebben gelaten in de bus en net vandaag hebben wij een buswissel gepland staan. Morgen krijgen wij een nieuwe bus, ik probeer nog via Erik contact te krijgen met de bus die ons vandaag naar Puno heeft gebracht maar helaas lukt dat niet. Ik ben dus mijn powerbank kwijt.

Wandeling door de stad

Veel tijd om er over na te denken is er eigenlijk niet want wij zijn na een lange dag in de bus wel toe aan iets actiefs. Wij gaan met ons tweeën Puno verkennen, lekker even wandelen. Puno is een oude stad en dat merk je alles…veel kerken en historische gebouwen te zien maar ook de winkels zijn gevarieerd. Op een plein staat een fontein met daarachter de kerk. Helaas kunnen wij de kerk niet meer bezoeken en terwijl wij teruglopen naar het hotel zien wij dat fontein een licht en geluidshow geeft. Helaas is het ondertussen wel gaan regenen maar dat maakt voor ons niet zoveel uit.

Powerbank kopen

Het gemis van de powerbank blijft toch een beetje aan mij knagen en Martijn maakt eigenlijk voor mij de beslissing. Dan kunnen wij beter hier in Puno een nieuwe kopen, want dat is een grote stad en hier zijn meer normale winkels te vinden. Het duurt even maar bij de derde poging is het raak: deze winkel verkoopt powerbank van normaal merk wat in Nederland ook wordt verkocht. Helaas kunnen ze minimaal Engels praten maar met gebaren lukt uiteindelijk wel. Gelukkig ik heb weer een powerbank! Wij lopen weer terug naar het hotel

Diner

Even lekker opfrissen en rond 18:00 uur staan wij weer in de lobby om te gaan eten.  De zieke reisgenoot is vanmiddag naar het ziekenhuis geweest en naar onderzoeken bleek dat hij een flinke bronchitis te hebben en door de combinatie van de hoogte ging dat niet goed. Met een flinke dosis medicijnen kan hij de reis defintief gaan vervolgen. Goed nieuws voor hem. Hij sluit zelfs al aan bij het eten. Helaas blijken er toch twee af te haken voor het diner. Eentje heeft klachten door de hoogte en krijgt in het hotel zuurstof toegediend.

Terwijl wij naar het restaurant lopen vroeg ik aan Erik of hij dit wel vaker meemaakt dat mensen uitvallen of aan het zuurstof moeten. Erik:  “Ja hoor,  dat is erg gebruikelijk om even op adem te krijgen en alle hotels hebben hun eigen zuurstof tanks zodat zij hun gasten van extra zuurstof kunnen voorzien”. Fijn dat het zo kan en  het is een weer eens een andere service dan een schoenpoetsmachine zal ik maar zeggen.

Diner

Het diner is bij een restaurant wat Erik heeft gekozen, wij zitten in groepjes van vier aan een tafel. De bediening is vriendelijk en doet erg haar best. Wij bestellen allebei een stoofgerecht van rund met Peruaanse kruiden inclusief een fles Malbec uit Peru. Het smaakt lekker, met twee reisgenoten bespreken wij de dag. Het was een lange dag waarbij de klok veel invloed had.

Koffie 

Tegen 20:30 zijn wij weer op de kamer, wij nemen een koffie en na een douche kruipen wij het bed in. Ik lees nog wat maar al snel vallen mij de ogen ook dicht. Tijd om te gaan slapen, Martijn is al in Dromenland