Dinsdag, 30 septemner 2025

Puno, varen op het Titicacameer

Om 07:15 uur staan wij voor het hotel klaar voor vertrek, het zonnetje schijnt in ons gezicht maar het is wel fris. Erik, onze reisleider, heeft een verrassing voor ons geregeld. We worden met een soort fietstaxi’s naar de haven gebracht. Deze fietstaxi’s worden ook wel riksja’s genoemd. Even later komen de riksja’s aangereden, aan de voorkant zit een bankje waar wij plaatsnemen en achter zit de chauffeur op een fiets.

Als eerste aankomen bij de haven

Wij vinden het allebei niets dat er iemand voor ons een bepaalde inspanning moet leveren, maar ja, het hoort erbij. Even later zijn wij als groep onderweg. We rijden door de straatjes van Puno. Onze chauffeur heeft er wel zin in en trapt met veel enthousiasme en energie. Eerst worden wij ingehaald door de andere riksja’s, maar onze chauffeur laat zich niet kennen en wij komen als eerste aan bij de haven van Puno. Wij bedanken onze chauffeur, voor zijn inspanning. Het is een topper!

Boottocht over Titicacameer.

In de haven is het een drukke bedoening, overal liggen er boten. Onze boot ligt achter een aantal andere boten, dus wij lopen via deze boten naar onze boot. Het is een luxe, snelle boot, dat wil zeggen: overdekt met aan weerszijden een rij van drie stoelen naast elkaar. Martijn en ik gaan apart van elkaar zitten. Martijn voelt zich niet helemaal fit en kiest ervoor om even apart te gaan zitten, gelukkig is er voldoende plek. Even later varen wij weg uit de haven.

Varen over het hoogst gelegen meer ter wereld

Het Titicacameer ligt op een hoogte van 3800 meter en heeft een oppervlakte van 8288 km² en is daarmee het grootste meer van Zuid-Amerika. Ondanks de hoogte van 3800 meter zijn er nog meren die hoger gelegen zijn, maar die zijn niet bevaarbaar en dat is het Titicacameer wel. Dat maakt het wel bijzonder. Wij moeten ongeveer 1,5 uur varen voordat wij bij onze eerste stop aankomen. Iedereen geniet van het uitzicht en laat zich rustig meevoeren door het ritme van de boot en dat zorgt al gauw voor wat slaperige oogjes.

Eerste stop: eiland Taquile

In de verte zien wij het eiland Taquile opdoemen, even later gaan wij van boord. Via een pre-incapad lopen wij het eiland op, het pad wordt steeds steiler. Gelukkig gaat het met Martijn weer een stukje beter en wij kunnen het tempo bijhouden. Maar voor andere reisgenoten uit onze groep is het wel pittig om op deze hoogte een inspanning te leveren. Onderweg zien wij de lokale bevolking snel naar het centrale punt van het dorpje lopen.

Markt en demonstratie

Als wij ook bij het centrale punt aankomen, zien wij dat de lokale bevolking nog bezig is met het opbouwen van de kraampjes met lokale producten. Wij mogen als groep plaatsnemen op houten bankjes en de lokale gids geeft uitleg over het leven van de bewoners van het eiland Taquile. De bewoners leven hier nog volgens oude tradities en laten toeristen toe op het eiland om zo inkomsten te genereren. En wij kunnen als toeristen hun leven zien.

De lokale gids vertelt veel over het leven van deze bewoners, maar hij weet ook heel goed de producten aan te prijzen. Wij moeten allemaal de verschillende typen mutsen voelen en de kwaliteit ervaren. Ook laat hij samen met de stamoudste zien hoe men zeep kan maken uit een plantje. Het is wel interessant, maar toch voelt het allemaal wel erg commercieel aan.

Dansen

De marktkramen zijn ondertussen volgeladen met lokale producten, maar voordat wij deze kramen mogen gaan bezoeken, wordt er nog voor ons gedanst. De lokale bewoners hebben hun prachtige kleding aangetrokken, het ziet er erg kleurrijk uit. Op muziek van een panfluit wordt er een traditionele dans uitgevoerd. Natuurlijk mogen even later de dames uit onze groep meedansen. Gelukkig ben ik lekker aan het filmen en hoef ik niet mee te dansen.

Wandeling over het eiland

We lopen langs de kramen en zien de mooie lokale producten. Ondanks dat het er allemaal goed uitziet, zoals sjaals en handschoenen, besluiten wij het niet te gaan kopen. Deze keer houden wij beide de hand op de knip… nou ja, een klein souvenirtje voor de kerstboom wordt wel gekocht. Dat blijft lastig voor ons om die dingen niet te kopen. Ik ga samen met een groepje reisgenoten wandelen over het eiland naar de andere kant van het eiland. Martijn besluit om terug te lopen naar de boot en zo met andere groep reisgenoten om het eiland heen te varen. Het is een wandeling van 40 minuten, het weer is prachtig. Via een goed begaanbaar pad lopen wij over het eiland heen, langs wat huizen maar ook langs het water van het meer. Met mooie uitzichten. Genieten.

Varen naar Llachon-Santa Maria voor een lunch

Als iedereen weer aan boord is, varen wij door naar het volgende eiland genaamd Llachon-Santa Maria. Het is ongeveer 30 minuten varen, wij komen er rond lunchtijd aan. Als wij eenmaal weer van boord zijn, krijgen wij wederom een demonstratie hoe men leeft op dit eiland. Er zit een man op de grond bij een aantal stenen. Het zijn vele stenen bij elkaar en deze stenen liggen in een kuil en vormen een soort ondergrondse oven. Deze man bereidt een typische Pachamanca-maaltijd voor ons, met groenten en vlees.

Lokale Lunch

Even later zitten wij aan een aantal lange tafels en wordt het eten geserveerd dat uit de ondergrondse ovens komt. Iedereen krijgt een bord vol met eten, het is een combinatie van verschillende gerechten. Het smaakt wel aardig. Een groepslid heeft het zwaar vandaag en krijgt regelmatig zuurstof toegediend. Gelukkig heeft de boot zijn eigen zuurstoftanks aan boord en dat helpt deze reisgenoot om zich beter te gaan voelen.

Laatste stop: drijvend eiland

Als laatste bezoeken wij een drijvend eiland van riet. Hier krijgen wij een inkijkje in hoe deze mensen vroeger leefden. Hoe ze jaagden. Wat ze eten. Op het eiland staan verschillende gebouwen, allemaal gemaakt van riet. Elke keer wordt er op het eiland nieuw riet gelegd zodat er voldoende dikte op het eiland blijft liggen. Ook maken wij een tochtje met een rieten bootje met een groot aantal reisgenoten. Het zit erg ongemakkelijk en het zorgt voor wat hilarische momenten in het bootje. Ook zijn er twee meisjes mee en zij zingen voor ons en natuurlijk komt even later hun hoed voorbij. Zij vragen aan ons een kleine tip. Na een kleine 20 minuten komen wij weer aan bij het eiland van riet.

Terug varen naar Puno.

We varen met de snelle boot binnen een uurtje terug naar de haven van Puno, onderweg zakken de ogen wat dicht. Moe en vol indrukken komen wij aan in de haven. Hier staan de busjes voor ons klaar. Deze keer geen riksja voor ons. Gelukkig maar. Terug in het hotel zet ik de tv op onze hotelkamer aan. Even kijken welke zenders er zijn. Zo kom ik ook uit op ESPN. ESPN heeft in veel landen de TV-rechten van nationale voetbalcompetities in zijn bezit. Ook van de Nederlandse Eredivisie en zo zie ik de stad Deventer voorbij komen op Peruaanse ESPN-televisie. Het blijkt een uitzending te zijn over Go-Ahead Eagles, met een Spaanse voice-over. Wat een toevalligheid.

Wandeling door de stad Puno.

Martijn en ik willen nog even de stad in en besluiten om een korte wandeling te maken. Terwijl wij richting de kathedraal lopen, zien wij een grote groep kinderen lopen. Zij maken muziek door te spelen op blokfluiten en te slaan op trommels. Het klinkt goed in de straten van Puno, de kinderen lachen en hebben het naar hun zin. We lopen verder door de straten en gaan op zoek naar een restaurant.

Diner

Het duurt even voordat wij wat hebben gevonden, dan hebben wij een keuze gemaakt en stappen een restaurant binnen. Het is een drukke boel, er zitten veel toeristen te eten. Gelukkig is er een tafel vrij, wij zien al snel andere reisgenoten van onze groep binnen zitten. Wij besluiten om vandaag met ons tweeën te gaan eten. De bediening kan de drukte niet bijbenen en het duurt lang voordat wij uiteindelijk drinken en het eten geserveerd krijgen. Aan het eten ligt het niet; ik kies voor alpaca. Het smaakt goed. Het was een mooie dag!