Woensdag 1 oktober 2025

Puno – Cusco Reisafstand 460 km / Circa 11,0 uur onderweg

Het was een onrustige nacht waarbij ik wel vijf keer moest plassen. Je krijgt het advies om veel te drinken tegen de hoogteziekte. Dat doe ik braaf, maar dat betekent wel vaak plassen. De wekker gaat om 05.00 uur. Martijn is al wakker en hij voelt zich beter dan gisteren. Dat is fijn.

Gedoe in de bus.

Na het ontbijt staan wij om 06:45 uur klaar in de lobby van het hotel. Iedereen gaat mee, al zijn er nog enkele reisgenoten nog niet fit, zoals met diarree. De reis heeft wel impact op onze gezondheid: lange reisdagen, leven op hoogte en elke dag vroeg opstaan. Maar gelukkig kunnen wij als groep vertrekken. Eerst lopen wij naar de bus.

Dit wordt onze derde bus tijdens deze reis. Dit is wel de beste bus van onze reis. Iedereen stapt in en zoekt zijn plekje op. Dat is altijd wat chaotisch, omdat al snel het gangpad wordt geblokkeerd doordat men nog wat spullen uit hun rugzakken wil pakken. Ik besluit om even te wachten door bij een lege stoelrij te gaan staan, zodat Martijn zijn spullen kan pakken en het gangpad niet wordt geblokkeerd. Maar dan begint Erik haast te maken. Iedereen moet gaan zitten. Ik pak snel de grote camera, GoPro uit mijn rugzak en leg deze op mijn stoel. Mijn rugzak leg ik op een lege stoel een paar rijen verderop. Met de GoPro maak ik filmopnames, het is een compacte videocamera waarmee ik vanuit de hand opnames maak.

GoPro kwijt

Snel neem ik plaats naast Martijn en dan merk ik dat de GoPro niet meer op de stoel ligt. Dat is toch gek, dus ik loop snel terug naar de stoel waar mijn rugzak ligt, maar daar ligt de GoPro niet. Martijn merkt aan mij dat ik onrustig ben en even later valt het Erik ook op. Ik blijf maar zoeken en check ook de bagageruimte boven mijn hoofd en nogmaals al onze rugzakken en tassen. Ik kijk op de grond, maar helaas geen GoPro. Ondertussen zijn er meer mensen aan het zoeken in de bus en na tien minuten vindt iemand de GoPro aan de andere kant van de bus onder een stoel. Opgelucht neem ik de GoPro in ontvangst. De grote vraag blijft natuurlijk wel: hoe kan zoiets aan de andere kant van de bus belanden? Maar gelukkig is het weer terecht.

Eerste stop voor vandaag: Sillustani.

Onze eerste stop is de ruïne van Sillustani. Het is een oude begraafplaats van de Inca’s en een andere bevolkingsgroep. Martijn en ik lopen vooruit en gaan via een steil pad omhoog, ondanks de hoogte van 3500 meter is het prima te doen. Het is nog lekker rustig als wij boven bij het plateau aankomen. Er loopt een groepje toeristen voor ons. Wij zien allerlei torens van steen, hier werden de dode mensen in begraven, in de foetushouding. Samen met veel materialen zoals goud voor het hiernamaals.

Het is wel lekker om een uurtje rond te lopen in ons eigen tempo en alles te bekijken. Het blijft bijzonder hoe men toen leefde en welke keuzes er toen werden gemaakt. Ik vraag mij dan altijd af: “Wat zullen de mensen die over honderd jaar leven zeggen over onze keuzes?” De rest van de groep loopt onder begeleiding van de lokale gids en Erik de route over deze begraafplaats. Mooi dat het zo kan, iedereen ziet hetzelfde maar wel in zijn eigen gekozen tempo. Iedereen is om 08:45 uur weer in de bus, het was een mooie ochtendwandeling.

Bezoek aan een lokale boerderij

De tweede stop is bij een boerderij. In dit gebied leven veel boeren, meestal zijn er een aantal boeren die dan een kleine gemeenschap vormen. Dus een aantal boerderijen bij elkaar. Erik heeft geregeld dat wij een lokale boerderij mogen bezoeken.

Als wij aan komen rijden, zien wij bij de poort een aantal lama’s en alpaca’s buiten staan. Om de boerderij te betreden, lopen wij onder een stenen boog door met daar bovenop twee keramieken stieren. Dat is gebruikelijk om bij een boerderij te doen. En dat verklaart ook de vele verschillende stieren die wij hebben gezien in de verschillende souvenirwinkels. Op het erf staan een aantal stenen gebouwen, ook is er een open keuken gemaakt. Hier blaast een vrouw met een buisje het vuur op.

Cavia’s, oftewel André van Duin

In een hoek van het erf hebben de cavia’s hun plek en al snel worden de anekdotes van het televisieprogramma Wiekentkwis, gepresenteerd door Fred Oster, benoemd. Iedereen gaat op zoek naar André van Duin. In Peru is het houden van cavia’s normaal, want het wordt veel gegeten als lokale specialiteit. Dat blijft altijd bijzonder, die andere eetculturen in een ander land, maar dat is ook wel een reden voor mij om zulke reizen te maken: kijken hoe men leeft en welke andere culturen er zijn.

Tijd voor een koffiestop

We rijden door voor een koffiestop. Onderweg zien wij vanuit de bus een groen landschap en sommige bergtoppen hebben sneeuw. Het blijkt mooi om te zien. Wij passeren het hoogste punt voor vandaag van 4400 meter; ondertussen neemt de bewolking wat toe en gaat het regenen. Om 10:30 uur komen wij aan bij onze derde stop voor vandaag: een koffiestop. Volgens Erik, de reisleider, kun je hier de lekkerste koffie drinken tijdens deze reis. En dat klopt helemaal. Met een beker koffie in onze handen lopen wij door de winkel met souvenirs. Wij kunnen het niet laten en kopen hier een beeldje in de vorm van een stier, vergelijkbaar met het beeld van de lokale boerderij. Onze wandkast in de woonkamer wordt ondertussen al mooi gevuld met souvenirs uit Peru.

Onderweg naar de lunch

De koffie was heerlijk en wij genieten nog na in de bus. De bus rijdt weer, want het blijft een lange reisdag van 460 km. Onderweg praat Erik ons bij over de mogelijkheden voor excursies de aankomende dagen. Ik kan nooit zo goed kiezen, ik wil graag zoveel mogelijk details weten en door die details denk ik dat ik alles moet kiezen. Dat kan natuurlijk niet, maar gelukkig heeft Martijn ook een mening. Samen maken wij de keuze voor de aankomende dagen qua excursies. Ook weer afgehandeld. Tijd voor wat slaap, denken mijn ogen. Het is even lekker om weg te dromen. Het is prima zo.

Tegen 13:40 uur komen wij bij een restaurant langs de weg. Ik zou er zo voorbij zijn gereden, want het lijkt niet echt op een restaurant. Maar er staan meer touringcars voor de deur. Bij binnenkomst kunnen wij meteen beginnen met het opscheppen van het eten op een bord. Het buffet is gevuld met veel verschillende gerechten; het is allemaal prima verzorgd en smakelijk.

Aankomst in Cusco

We stappen met een goed gevulde buik de bus in. We rijden de rest van de middag door om in onze volgende stad uit te komen. Tegen 17:30 uur komen wij aan in Cusco. Deze stad heeft ongeveer 500.000 inwoners. Cusco is een oude stad en wij zitten in het oude gedeelte van de stad. En een oude stad betekent: smalle straatjes en onze bus is te breed. Dus wij stappen over in kleine busjes. Even later komen wij moe aan bij ons hotel. Wij frissen ons op en lopen daarna onder begeleiding de stad Cusco in. Je kunt merken dat er veel toeristen komen; overal zijn er winkeltjes waar je souvenirs kunt kopen. Wij sluiten de avond af met lekker eten en een fles wijn. Het lijkt wel vakantie.

*Dit bericht is op zaterdag 28 maart 2026 online geplaatst.