Donderdag 2 oktober 2025

Cusco – Heilige Inca Vallei Reisafstand 120 km / Circa 3,0 uur onderweg

Het was voor mij een lastige nacht, ik werd midden in de nacht wakker met buikkrampen. Gelukkig was de wc dichtbij en heb ik geruime tijd op de wc gezeten. Diarree is altijd lastig, vooral tijdens een rondreis. Maar gelukkig heb ik geen voedselvergiftiging, het zijn de bijwerkingen van mijn tabletten tegen de hoogteziekte. Maar niets aan te doen, het hoort er allemaal bij zal ik maar zeggen. De wekker gaat om 05:00 uur alweer af, tijd om te douchen. We stoppen de laatste dingen in een tas, want de komende twee dagen hebben wij geen beschikking over onze grote koffer.

Aangepast ontbijt

Het hotel bestaat uit allerlei gedeelten, de kamers zijn rondom de tuin gevestigd. In de kleine maar gezellige ontbijtzaal is het alweer een drukke bedoeling door onze aanwezigheid van de groep. Het blijft leuk om elke morgen bij elkaar in te checken hoe het met elkaar gaat. Iedereen heeft zijn goede en slechte dagen, en daar is ruimte voor om te delen. Wel prettig. Vandaag heb ik een slechte start van de dag: ik drink een kop thee en eet wat toast zonder beleg. Alles om mijn darmen rustig te krijgen voor vandaag. Bij ons thuis drinken wij alleen thee als wij ziek zijn, anders zeggen wij altijd over theedrinken: “Thee drinken is gay”.

Lokale gidsen

Dan is het alweer tijd om onderweg te gaan, de klok geeft 06:45 uur aan. Als groep lopen wij naar de bus, want onze bus kan niet in de smalle straten rijden waar ons hotel staat. Iedereen heeft een kleine reistas bij zich. Onze grote koffers zijn achtergebleven in dit hotel, daar komen wij over twee dagen weer terug. In de bus worden wij welkom geheten door twee vrouwelijke gidsen. Iedereen vindt een plek in de bus, aan het begin van de reis is er verteld dat er geen vaste plekken in de bus zijn.

Als de bus vertrekt, gaan de lokale gidsen vertellen over Cusco en de omgeving. Het is allemaal interessant, maar op een gegeven moment valt het mij op dat ze vaak bepaalde stopwoorden gebruiken. Bij elke zin wordt er afgesloten met: Yeah? Of ze gebruiken te pas en te onpas: My friends of ladies & gentlemen. Het maakt het luisteren altijd vervelend. Ik ben niet de enige die dat opmerkt in de bus. Reizen is soms vermoeiend haha.

Heilige Inca vallei

Wij gaan na een uurtje rijden stoppen bij een uitkijkpunt van de Heilige Inca vallei. We kijken uit over een prachtige vallei. De lokale gids biedt aan om een foto van ons te maken. Dat aanbod nemen wij graag aan. Deze Heilige Inca vallei bevat veel bijzondere plaatsen/plekken die belangrijk waren voor de Inca. Maar toen de Spanjaarden vanaf 1527 naar Peru zijn gekomen, is het structureel vernietigen van belangrijke Inca plekken begonnen.

Tweede stop van de dag: Pisac

Onze tweede stop is in Pisac, hier was een nederzetting van het pre-Inca tijdperk. Als wij de bus uitstappen en naar de ingang lopen, zien wij dat de kraampjes met souvenirs worden omgebouwd. Binnen de oude nederzetting zien wij prachtige terrassen, deze terrassen werden aangelegd door de Inca’s. Ik kan mij voorstellen dat jullie wellicht een ander beeld hebben over terrassen dan uit het Inca-tijdperk.

Ik ben ondertussen een fanatieke AI-gebruiker geworden en AI zegt het volgende over terrassen uit het Inca-tijdperk:

“Landbouwplatforms gebouwd op berghellingen, vaak met stenen muren om de aarde vast te houden. Ze zijn ontworpen om water efficiënt te beheren en erosie te voorkomen.De terrassen maken het mogelijk om op verschillende hoogtes gewassen te verbouwen, wat ideaal was voor het Andesklimaat.”

Wandeling naar de top

In de verte zien wij de ruïne van de Inca nederzetting op een hoge berg liggen. Daar lopen ook een paar alpaca’s. Na wat uitleg van de lokale gids gaan wij als groep lopen naar de voet van de berg. Het ziet er wel hoog uit en dat schrikt een aantal reisgenoten af. Martijn en ik zijn overtuigd dat wij dit kunnen. Dus samen met de andere reisgenoten lopen wij naar de top en onderweg zien wij in een naastgelegen bergwand gaten in deze bergwand. In deze gaten werden de overleden Inca begraven. Het pad naar boven gaat via een stenen pad. Soms makkelijk, maar soms ook uitdagend. Al snel loopt iedereen te hijgen door de inspanning. We passeren de alpaca’s en zien de ruïnes van dichtbij. Maar wij bereiken de top, genieten van het uitzicht en zwaaien naar de reisgenoten die beneden zijn gebleven.

Tussenstop in een lokaal stadje

We lopen in een rustig tempo weer naar beneden en genieten van het uitzicht. Beneden is de groep weer compleet. Wij lopen naar de bus en stappen in. De bus brengt ons naar een lokaal stadje, hier stappen wij uit. Het is super toeristisch, overal zijn winkels met souvenirs te vinden. Voordat wij vrij mogen rondlopen, maken wij een stop bij een grote oven waar ze Peruaanse empanada’s bakken. Wij krijgen er allemaal eentje aangeboden door Fox, onze reisorganisatie. Het smaakt lekker, maar wij geven ook nog wat aan de cavia’s die daar staan in een hoek van het gebouw. Ze eten er smakelijk van. Dan lopen wij de winkels langs, het zijn er erg veel. Wij worden als groep opgemerkt, want via het lokale oproepsysteem worden marktlui gevraagd om hun kraampjes/winkels te openen. Uiteindelijk komen wij een pluche cavia als sleutelhanger voor in de kerstboom tegen.

Bezoek aan Ollantaytambo

We rijden een uurtje door naar onze volgende stop. Onze nieuwe chauffeur heeft een stevig tempo, maar de weg naar onze volgende stop zit vol met drempels. Het voelt niet comfortabel aan. Maar ik val toch wat in slaap, maar ik kan niet lekker zitten in de bus. We rijden het plaatsje Ollantaytambo binnen. Het is een super toeristisch dorpje met overal winkels. Het is niet zo gek dat het hier stikt van toeristen, want de trein naar Machu Picchu vertrekt vanuit Ollantaytambo. Maar Ollantaytambo is ook bekend om haar eigen Incaruïnes. Deze zijn ook vernield door de Spanjaarden. De terrassen zijn tegenwoordig weer hersteld en maken veel indruk op ons. Vooral de klim naar boven schrikt veel reisgenoten af. Maar gelukkig voelt de lokale gids dat goed aan en zegt dat iedereen het in zijn eigen tempo moet doen.

Wij voelen ons goed en besluiten om zelfstandig naar boven te gaan. Op de terrassen zijn houten trappen gemaakt en deze maken de klim naar boven wat makkelijker. Via een stevige pas bereiken wij al snel het hoogste punt en genieten wij van het uitzicht. We lopen langs de ruïnes van de Inca, zoals een poort. Ook zwaaien wij naar onze groep die op een lager punt staat. Via een ander pad lopen wij naar beneden.

Ik bekijk alleen nog wat overblijfselen die aan de voet van de terrassen zijn gevestigd. Daar lopen twee Peruaanse jongens van een jaar of acht rond. Zij stappen op mij af, begroeten mij in het Spaans en stellen een vervolgvraag in het Spaans. Jammer genoeg kan ik ze niet verstaan. Ik probeer het in het Engels, maar helaas kunnen wij elkaar niet begrijpen. Dat is wel jammer, want contact maken met andere reisgenoten of lokale mensen maakt reizen zo leuk.

Even afkoelen

Ik zoek Martijn en de rest van de groep op, ze zijn in een barretje gaan zitten. Ik bestel een cola en Martijn neemt een biertje. We kunnen allemaal even afkoelen. Even later stappen wij de bus weer in en rijden wij richting het hotel. Onderweg maken wij een fotostop om een bijzondere plek om te overnachten op de foto te zetten. Het zijn grote zilverkleurige bakken die zijn vastgemaakt aan de bergwand. De hotelgasten moeten via een steile bergwand naar boven klimmen om uiteindelijk daarboven te kunnen gaan slapen. Ook al zal het een unieke ervaring zijn, ik ga deze uitdaging niet aan.

Relaxen bij het hotel

We rijden door en komen aan bij ons hotel, het ligt wat afgelegen. Dat heeft veel voordelen: de rust en de ruimte. Het hotel heeft een prachtige tuin met overal zitjes. Wij ploffen al snel neer bij een loungebank en bestellen een drankje. Lekker een beetje relaxen, soms vallen de oogjes dicht. Even op adem komen. Tegen 16:30 uur gaan wij naar binnen i.v.m. de kou en zitten wij in een grote kring met andere reisgenoten in de bar. Lekker babbelen over van alles.

Diner in het hotel

Het hotel ligt afgelegen en wij kunnen het hotel niet verlaten. Gelukkig is dat geen straf, want het hotel heeft een prachtig restaurant. Mijn darmen zijn wat tot rust gekomen, dus ik besluit om ook wat te gaan eten. Ik kies een gerecht met kip en dat smaakt prima. We zitten aan een ronde tafel en dat is altijd prettig om met elkaar te kunnen communiceren. Wij proosten op een mooie dag en zijn blij met alle indrukken. Peru laat ons nog steeds genieten.

*Dit bericht is 28 maart 2026 online geplaatst.