In mijn leven kom ik veel mensen tegen, meestal via mijn werk maar ook in mijn privéleven. Ik weet eigenlijk niet meer zo goed wanneer ik voor het eerst kennismaakte met Jenny. Jenny is de zus van Greet en Greet is weer de vriendin van mijn vader. Omdat zij een relatie met elkaar kregen, kwam ik Jenny ook tegen. Al duurde dat wel geruime tijd. Jenny moest erg wennen aan het feit dat haar zusje een relatie kreeg met mijn vader.

Wennen aan de situatie

Ik denk niet dat zij er op tegen was, maar de afgelopen jaren hadden Jenny en Greet samen een mooi leven opgebouwd en daar was eigenlijk geen ruimte voor een derde persoon. Jenny moest daar erg aan wennen en het feit dat mijn vader ook een heel gezin had, hielp daar ook niet echt bij. Want de boefjes kunnen wel druk en aanwezig zijn en Jenny ging daar heel slecht op.

Ontmoeting

Maar ik denk dat onze eerste ontmoeting was tijdens een verjaardag van mijn vader in de schuur van Jenny en Greet. Jenny en Greet hebben het geluk gehad om hun ouderlijk huis over te kunnen nemen, dat huis staat buitenaf en heeft wat ruimte om het huis. Inclusief een grote schuur en die werd al verschillende keren gebruikt voor de verjaardagen van mijn vader. Mijn vader wil graag altijd zijn verjaardag of anders gezegd: zijn leven groot vieren. Ik denk dat ik daar Jenny voor het eerst heb ontmoet en ik denk dat Jenny mij al eerder kende dan ik haar kende.

Deze ontmoeting was niet echt sprankelend, eerder ingetogen, wellicht wat afstandelijk, maar niet minder gemeend. Het lot had ons aan elkaar gekoppeld en daarmee moesten wij beiden het gaan doen. Dat klinkt wellicht hard en kil, maar dat is niet het geval. Onze levens werden samengebracht door mijn vader en haar zus. Wij zijn allebei selectief wie wij in ons leven laten. Jenny hielp mee met de organisatie van de verjaardag en dat deed ik ook. Jenny ging vaak in een hoekje zitten, uit de spotlight en soms was je haar ook even kwijt. Dan was zij het feestgedruis ontsnapt en stapte zij haar eigen leven weer binnen. Maar met een nazit van een verjaardag waarbij er een kleine kring van familieleden overbleef, kon zij wel aansluiten. Soms raakten wij dan met elkaar in gesprek bijvoorbeeld als Martijn en ik op vakantie gingen naar een land waar Jenny en Greet ook waren geweest. Dan hadden wij beiden wat te delen en dat voelde vertrouwd.

Vertrouwen

De relatie tussen mijn vader en Greet kreeg steeds meer een vaste vorm en Jenny had wel in de gaten dat zij moest schipperen tussen Greet en mijn vader. Gelukkig kon zij dat en dat kreeg vorm door er met grote regelmaat gezamenlijk een lokaal streekgerecht te eten. Jenny en mijn vader vonden elkaar daar in. Maar ook het feit dat mijn vader de zusjes kon helpen met hun moestuin en onderhoud van het huis. Iedereen kreeg een vast ritme met elkaar, dat was voor mijn vader erg belangrijk want hij wilde de zusjes niet uit elkaar drijven.

Bakhuis en diagnose

Mijn vader heeft een grote behoefte aan controle en daarin herken ik mezelf ook, en meteen hoor ik dan het liedje van Stef Bos: “Papa, ik lijk steeds meer op jou!” Maar sinds mijn vader de diagnose Parkinson heeft gekregen in 2022, was hij onrustig. Hij wilde graag een ander huis hebben met meer mogelijkheden gericht op de toekomst. Een huis dat kleiner en gelijkvloers is, helaas lukte dat niet direct en dat zorgde voor meer onrust bij mijn vader. Maar toen kwam het bakhuisje vrij, naast het huis van Jenny en Greet. Gelukkig wilden Jenny en Greet dat mijn vader naast hen kwam wonen, het huisje werd opgeknapt en mijn vader woont daar nu al een aantal jaren met veel plezier. Dat was voor Jenny een grote stap, niet dat zij er op tegen was maar haar leven zou wederom een ander ritme krijgen. Jenny klaagde niet, dat zat niet in haar. Dat bleek wel toen zij een paar jaar geleden voor de tweede keer kanker kreeg. De eerste keer had zij dit overwonnen, met veel pijn en moeite maar zij was er nog. Helaas zag het er deze keer niet goed uit. De diagnose was direct duidelijk: dit gevecht valt niet te winnen.

Maar Jenny heeft wel gevochten; hard en vaak in stilte. Elke behandeling onderging zij met veel daadkracht en met succes. Zij wist ons in al die jaren te verbazen. Als je vroeg hoe het ging, dan zei Jenny altijd: “Het gaat goed.” Dit ‘goed’ werd met een bepaalde stelligheid gezegd, dat doorvragen niet nodig was. Goed was goed, punt uit.

Elkaar beter leren kennen

Sinds mijn vader op het erf bij Jenny en Greet woonde, kwam ik ook meer in contact met Jenny. Wij reden dan met ons vieren op zondag naar de kerk. Voor mijn werk rij ik in een leaseauto en dat zijn vaak nieuwe auto’s, door de wisseling van mijn werk heb ik de afgelopen jaren verschillende typen auto’s gehad. Maar een nieuwe auto heeft allerlei verplichte veiligheidssystemen die een geluid maken als deze niet worden gebruikt. Zoals het dragen van gordels, dan gaat er een piepgeluidje af. Daar konden Jenny en ook Greet zo flink op los gaan, want dat vonden zij helemaal niets… al die moderne snufjes. Zij waren natuurlijk niet tegen het dragen van  autogordels maar wel tegen het feit dat er allerlei piepjes aangaan. Ik moest dan altijd zo lachen aan de binnenkant van mijn gezicht. Jenny was een voorstander van functioneel en niet alle nieuwe dingen zijn beter. Zo wordt er nog steeds in hun huis koffie opgeschonken. En eerlijk is eerlijk: de koffie smaakt heerlijk!

Respect voor haar

Maar door deze ritjes leerde ik Jenny wat beter kennen, ik zag de verandering van dichtbij en ik kreeg steeds meer respect voor haar. Zij onderging het allemaal op haar eigen manier: hard voor zichzelf en hard voor haar omgeving. Nee, Jenny wilde niet zielig gevonden worden. Zij had niet voor deze ziekte gekozen maar haar omgeving ook niet. Dus dan moet je omgeving niet lastigvallen met jouw pijn, haar zorgen. Nee die hield zij voor zichzelf. Dat was voor haar omgeving maar ook voor mij ook weleens lastig, want ik wilde haar graag helpen. Maar Jenny koos ervoor om niet geholpen te willen worden, want dat was voor haar belangrijk!

Overleden

Maandagavond, ik ben boven nog bezig voor mijn werk. Martijn komt bellend naar boven gelopen en ik weet meteen dat het mijn vader is. Ik had mijn eigen telefoon niet gehoord en ik merk aan het gesprek dat Jenny is overleden. Helaas is haar strijd afgelopen maandag ten einde gekomen, Jenny heeft in stilte gestreden met een opgeheven hoofd. Zij deed dat vanuit een positieve kracht, haar mindset was niet negatief, maar altijd gericht op het positieve.

Dank je wel!

“Lieve Jenny, ik had jou afgelopen zondag persoonlijk willen bedanken dat jij mijn vader in jouw leven hebt gelaten”. Maar ik durfde het niet… ik denk niet dat wij elkaar hadden begrepen. Voor jou was het een logische stap om hem in jouw leven toe te laten, want het kon niet anders en dan handel jij naar de situatie zoals die is. Zonder oordeel en wellicht zonder gevoel. Jij maakt je eigen ik kleiner, voor de ander. Dat maakt jou een mooi mens, sterk in haar kracht en zelfstandigheid en de liefde voor de ander.

Ik ga je straks missen als jij niet meer in mijn auto gaat stappen op de zondagmorgen.

Lieve Jenny, bedankt voor alles en wij zullen proberen goed voor Greet te gaan zorgen.