15-18 maart 2026

In 18 jaar gebeurt er veel. In 18 jaar groei je van een baby tot een volwassen iemand. In die 18 jaar leer je eten, zelf lopen, je leert communiceren met anderen, je gaat naar school, je kiest een opleiding en wellicht word je zelfs verliefd. Allemaal fasen die wij allemaal in de eerste 18 jaar van ons leven hebben ontdekt en geleerd.

Herinneringen maken

In die 18 jaar heb je veel herinneringen gemaakt, die soms in je latere leven weer naar boven komen. Maar het nadeel van herinneringen is dat er soms ook dingen vervagen of zelfs worden vergeten. Logisch, want elke dag maak je nieuwe herinneringen aan en vooral in ons leven ben je druk met werken, nieuwe dingen leren en sociaal zijn met familie en vrienden.

18 jaar zonder mijn moeder

Ik ben nu 18 jaar zonder mijn moeder en ik merk dat mijn herinneringen niet altijd even sterk zijn aan haar. Natuurlijk ben ik haar niet vergeten, want dat kan ik niet. Maar zij vormt geen deel meer uit van mijn dagelijks leven. Na haar overlijden ben ik verder gegaan met mijn eigen leven. Dat heeft zij ook expliciet uitgesproken naar ons. Zij heeft zelfs voorspeld dat het lastig zou worden om haar herinneringen levend te houden.

Herdenken

Maar ik merk dat ik altijd een sterke behoefte heb om tijdens haar sterfdag en haar verjaardag met haar bezig te willen zijn. Ik heb dan in mijn hoofd meer ruimte om herinneringen aan haar op te halen en ook uit te spreken. Gelukkig hebben mijn vader en mijn broer deze behoefte ook. Daarom komen wij als gezin elk jaar bij elkaar rondom de sterfdag van mijn moeder. Deze keer was het zondag 15 maart 2026. Eerst met z’n allen naar het graf van mijn moeder, om een prachtig bloemstuk neer te zetten. Mijn schoonzus Petra maakt elk jaar een prachtig bloemstuk voor ons. Als gezin staan wij dan bij het graf en herdenken wij haar. Daarna hebben wij met z’n allen lekker gegeten bij mijn vader. Mijn vader en Greet hebben heerlijk voor ons gekookt. Zo hebben wij haar als gezin herdacht.

Vertellen

Maar ik merkte tijdens het eten dat het lastig wordt om de herinneringen aan mijn moeder met anderen te delen. Mijn herinneringen aan mijn moeder zijn anders dan die van mijn broer en vader. Ook speelt mee dat er in ons gezin nieuwe gezinsleden, zoals Martijn en de vriendinnen van mijn neefjes, bij zijn gekomen en die hebben mijn moeder nooit gekend. Dan voelt het niet altijd prettig om mijn herinneringen aan mijn moeder met hen te delen. Dat kan ook niet anders, want dat is het leven; iedereen heeft andere behoeften. Het herdenken gebeurt dan meer in de stilte, in onze eigen gedachten. Het samenzijn als gezin wordt dan meer het vieren van het leven. Maar des te mooier vond ik het gesprek afgelopen maandag met een collega op mijn werk.

Inchecken

Op maandag ben ik altijd te vinden in Waardenburg, daar zit het servicekantoor van Audika, waar ik werk. Mijn eerste meeting begon om 09:00 uur met een 1-op-1 meeting met een collega. Deze collega checkte bij mij in door te vragen: Hans-Erik, hoe was je weekend? Toen vertelde ik dat wij als gezin de sterfdag van mijn moeder hebben herdacht, ze schrok even. Want dat had ze niet verwacht. Maar ik voelde dat ze meer wilde weten en toen heb ik met haar tien minuten over mijn moeder en ook mijn vader gesproken. De herinneringen werden weer gedeeld.

Herinneringen

Ik vertelde haar dat mijn moeder vrijwilliger was bij de bibliotheek en dat zij zich altijd voorbereidde op onze vakanties. Dan ging zij boeken lezen over onze bestemmingen en als wij dan terugkwamen van onze reis, dan kon zij met ons meepraten over onze reis. Eerlijk gezegd mis ik dat nog steeds. Maar ook vertelde ik haar de anekdote dat ik als kind de huissleutels in het aquarium had gegooid, waardoor mijn broer niet op tijd naar school kon worden gebracht. Natuurlijk heb ik ook dingen verteld over mijn vader; dat hij als sportman actief is geweest en daar erg succesvol in was. Helaas hadden wij niet meer tijd, want het was een leuk gesprek waarin ik de herinnering aan mijn moeder met iemand nieuw kon delen.

Ik blijf herinneringen delen…

18 jaar kan heel lang zijn om iemand te kunnen vergeten, maar gelukkig heb ik 31 jaar met mijn moeder kunnen leven. In deze 31 jaar heb ik veel herinneringen met haar gemaakt. Nu, 18 jaar na haar overlijden, zijn de herinneringen er nog steeds. Soms moet de setting er zijn om deze herinneringen te delen. Want vaak gebeurt het onverwachts en dan denk ik aan haar, en vaak kan ik het dan ook delen met iemand anders. Dat geeft mij een goed gevoel en denk ik met trots aan mijn moeder terug.