Woensdag 27 januari 2021

De telefoon gaat om 21.33, Henri belt: Mijn vader is overleden! Ik schrik op, Martijn schrikt ook op. Deze boodschap had ik niet verwacht. Henk was de afgelopen weken in het ziekenhuis beland met pijnklachten vanuit zijn rug, helaas bleek het kanker te zijn. Maar de behandeling was in gang gezet, de vooruitzichten waren niet goed maar met de juiste behandeling zou Henk wel een poosje weer zijn normale leven kunnen voortzetten. Maar helaas bleek zijn lichaam toch meer verzwakt te zijn en heeft hij vroegtijdig zijn strijd moeten staken. Hij mocht 81 jaar worden.

Henk Rutgers is mijn ex-schoonvader, de man van Alie oftewel de ouders van Henri. Henk leerde ik 21 jaar geleden kennen, de eerste keer dat ik bij hen thuiskwam was in 2000. De kennismaking was hartelijk omdat ik ook uit een klein dorpje kom en daar wist Henk wel iets over mee te vertellen. Zo ging het later wel vaker, Henk kon over veel dingen iets mee vertellen. Het leverde soms ook flinke discussies op, ik was/ben eigenwijs en Henk was dat ook. Het ging soms hard tegen hard, maar het werd nooit persoonlijk. Henk was niet haatdragend, alleen soms was onhandig qua uitspraken. Maar dat gaf ook een mooie balans tussen hem en Alie weer. Alie liet Henk gaan want zij wist dat het kort en hevig zou zijn maar nooit echt vervelend en anders werd er daadkrachtig door haar ingegrepen.

Op het gebied van hulp bood Henk altijd zijn hulp aan, zo hielp hij ons verhuizen van Deventer naar Apeldoorn. Maar toen hij de potten van Histor verf zag staan zei: “Dat moet je er zelf maar op smeren want ik werk alleen met Sigma”. Zo was Henk, als het goed is dan is het goed en voor minder doe ik het niet. Ook goed bedoelde adviezen werden gratis gegeven, wij konden ze niet altijd gebruiken maar je ging er toch weer even over nadenken. Henk kon na zijn pensioen niet stil zitten, hij moest bezig blijven. Klussen bij zijn broer, eigen huis, in de tuin maar ook lekker aan het knutselen met allerlei dingen zoals de brommer. Henk en ik deelde een wederzijdse interesse in technische apparaten zoals mobiele telefoons daar konden wij elkaar over informeren, dat was prettig, dat heb ik bijvoorbeeld niet met mijn eigen vader.

De eerste wintersport was ook wel bijzonder, ik had helemaal geen ervaring met skiën, maar ik ging mee met de familie. De eerste dagen ging ik op ski-les en Henk stond net te kijken op het moment dat ik viel en dat moment werd natuurlijk vastgelegd door zijn camera. Dat moment heb ik nog jaren moeten horen. Samen zijn wij later een aantal malen naar wintersport geweest en daar hebben wij mooie momenten met elkaar gedeeld zoals het samen skiën op de gletsjer bij Kaprun was iets wat hem nog jaren later nog blij kon maken. Zijn rode muts was overal te herkennen op de piste en die muts mocht niet weg ondanks dat iedereen het een lelijke muts vond.

Wanneer wij op bezoek waren bij de ouders van Henri, vooral in de zomer dan mochten wij mee blijven eten, de BBQ ging dan aan. Geen culinaire hoogstandjes maar gewoon goed eten, van de slager. Henk wilde alleen maar goed eten en groenten uit de supermarkt was rommel. Maar een uitgebreid kerstdiner was voor hem wel wat ingewikkeld, maar hij liet zich toch overhalen om de eerste kerst bij met ons vieren te vieren bij Dennenheuvel. Maar de optie om vis te kiezen werd door Henk snel afgewezen, doe mij maar vlees.  

Het afscheid tussen Henri en mij, viel Henk en Alie zwaar en dat was wederzijds, wij konden elkaar niet loslaten. Zo kwamen Henk en Alie als een van de eerste kijken in mijn eigen huis, de verbouwing was nog bezig maar Henk wilde kijken of ik de juiste keuze had genomen qua huis. Hij vond het een mooi huis en zo had ook al aangegeven om onze nieuwe huis ook weer te willen bekijken. Helaas kreeg hij de tijd niet, want ik denk dat hij onze technische snufjes in ons huis geweldig had gevonden.

Woensdag 3 februari 2021 mochten Martijn en ik door omstandigheden alsnog de afscheidsdienst bijwonen. In de dienst waren zoveel persoonlijke foto’s te zien van zijn leven en verhalen die Melinda en Henri vertelden over Henk, gaven aan dat hij gemist gaat worden. Al deze foto’s gaven mij ook een flashbacks naar deze tijd. Ik ga hem ook missen maar ik koester onze momenten die wij samen hebben gedeeld.

Henk bedankt dat ik jou heb mogen leren kennen en alle familieleden veel sterkte toegewenst.