16 maart 2018

Vandaag ga ik terug in gedachten naar 16 maart 2008, het is vroeg in de ochtend, eigenlijk is het nog nacht. We zitten rond het bed van mijn moeder, gezamelijk kijken wij naar mama,  zij heeft net haar laatste adem uitgeblazen. Mama is overleden, twee dagen voor haar verjaardag. Het voelt raar en onwerkelijk maar ook zijn wij opgelucht. Het vechten is gestopt, zij heeft nu haar rust weer gekregen.

In de afgelopen 10 jaren is er zoveel gebeurd, maar vooral het afgelopen jaar heb ik haar erg gemist, in de grootste verandering in mijn leven had ik haar graag bij mij willen hebben. Haar adviezen had ik graag willen horen, waarschijnlijk zou ik er niet altijd mee eens zijn geweest maar ik miste haar mening wel erg. Nu Martijn in mijn leven is gekomen, had ik hem graag willen voorstellen aan mijn moeder.  Maar helaas is mijn moeder er niet meer, natuurlijk vertel ik hem over haar. Hopelijk kunnen mensen in mijn omgeving dat ook doen, want mijn moeder was een sterke, lieve moeder die vooral in haar laatste maanden van haar leven heeft laten zien dat zij ondanks haar pijn en verdriet een goede moeder wilde zijn.

Mama, je wordt nog steeds gemist…..

 

Daar waar liefde woont,

heb jij nu ook je thuis

gevonden.

Maar,

mis je ons dan niet?

Ik hoop,

dat je het

er naar je zin hebt.

Weet

dat je niets meer

hoeft uit te leggen

over de liefde van God.

Dat je die

ten volle mag ervaren

als de warmte

van de zon

op een heldere dag.

Maar

zie je ons dan nog?

En weet je

dat onze tranen

en ons verdriet

tekens zijn

van diezelfde liefde?

De zon van God,

achter jouw gestalte

is bij ons

een schaduw

van gemis.

een gedicht van Anna Windig: